متواتر مطرح مى‌شود. معناى اين كلمه در سياق دينى با معناى آن در سياق مادى و تاريخى واژه متفاوت است. «ملت» در سياق دينى به معناى «گروه دينى» است كه وجودش به ميثاق ميان وى و خدا پيوند خورده است و با عدم اجراى اين پيمان صفت ملت از آن گرفته مى‌شود.
اين ملت ممكن است خود را ملت برگزيده يا ملت مقدس، امت روحانى، امت مقدس، ملت ازلى يا ملتى برتر از جهانيان بپندارد، از جمله نامهاى اين ملت «بنى اسرائيل» و «ملت اسرائيل» مى‌باشد، اما به اعتقاد كليسا مسيحيان ملت حقيقى مى‌باشند و يهوديان صرفاً به «قوم شاهد» مبدل شده‌اند.
اما اين مسأله در سياق دنيايى بسيار پيچيده تر است و «ملت» به معناى مجموعه‌اى از قبائل عبرانى تجزيه شده است، يونانى‌ها و روميان آنان را «اثنوس» يعنى قومى كه رئيس قوم (اثنآرخ) «١» بر آن رياست مى‌كند، به شمار آوردند كه بعدها به گروههاى يهودى متفاوت و پراكنده‌اى مبدل شدند. در دوران جديد بار ديگر سخن از «ملت يهودى» يا «ملت آلى «volk» ميان صهيونيست‌ها مطرح شده است.
٤. دو ملت:
اين اصطلاح جديد صهيونيستى است كه از آن ملت فلسطين و ملت اسرائيل يا يهود اراده مى‌شود. هرچند اين اصطلاح به طور ضمنى وجود ملت فلسطينى و به دنبال آن حقوق فلسطينى در سرزمين فلسطين (در اصطلاح صهيونيستى ارتس يسرائيل) را مى‌پذيرد، اما در عين حال بر وجود ملت يهود و حقوق آن در فلسطين اشغالى ١٩٤٨ م تأكيد مى‌ورزد. همچنين در اين اصطلاح نوعى توازن ميان فلسطينى‌ها و شهرك نشينان صهيونيست و تساوى حقوق ميان آنها مشاهده مى‌شود. گويا مهاجمان صهيونيست با ساكنان اصلى تفاوتى ندارند. لذا اصطلاح «دو ملت» به تهاجمات صهيونيستى مشروعيت مى‌بخشد.
٥. گروههاى يهودى:
به دلايل گفته شده به كارگيرى اصطلاح «گروههاى يهودى» به جاى اصطلاح «يهود» ضرورى است. به اعتقاد ما عبرانى‌ها (و عبرانى‌هاى يهودى يعنى يهوديان باستان) تا اندازه‌اى انسجام‌