فلسطين هنوز هست. به اسراييل تبديل نشده و هنوز همه چيز تمام نشده و اين سرزمين بدون ملت نيست. به همين دليل به اعتقاد ما اصطلاح «فلسطين اشغالى» اصطلاحى است كه در را به روى جهاد باز مى‌گذارد و اين «عمل انجام شده» و «وضع موجود» مبتنى بر ظلم را به عنوان وضعيت قطعى نمى‌پذيرد. پس از سال ١٩٤٨ م بسيارى از ادبيات‌هاى عربى عبارت «فلسطين اشغالى سال ١٩٤٨ م» را در برابر «فلسطين اشغالى پس از سال ١٩٤٨ م» به كار مى‌برند.
بسيارى از صهيونيست‌ها اين بعد گفتمان عربى را درك مى‌نمايند. مناخم بگين «١» و ديگران تصريح كرده‌اند اگر نام «اسرائيل» فلسطين بماند، صهيونيسم ويژگى خود به عنوان جنبش قومى آزاديبخش براى ملت يهود را از دست مى‌دهد و به عمليات غصب و استعمارگرى تبديل مى‌شود.
به هر حال حكومت صهيونيستى تصميم گرفته باب اجتهاد را كامل نبندد، لذا تاكنون مرزهاى خود را مشخص نكرده است و براى برپايى شهرك‌هاى صهيونيستى و ايجاد شبه گتو «٢» براى فلسطينى‌ها پافشارى دارد. يعنى اينكه رژيم صيهونيستى به يك معنا عادى سازى خويش را نپذيرفته. به عبارت ديگر عرصه براى انواع گفتگو از جمله گفتگوى مسلحانه باز است. بنابراين از بين بردن اين اصطلاح مساوى است با افتادن در دام فرايند عادى سازى معرفت شناختى و اصطلاحاتى.
٢. التجمع الصهيونى (اجتماع صهيونيستى):
اين اصطلاح در گفتمان تحليلى عربى براى اشاره به حكومت صهيونيستى به كار مى‌رود كه گاه خود را «حكومت يهودى» تلقى مى‌كند. اين اصطلاح در صدد تأكيد بر اين حقيقت است كه اسرائيل يك جامعه عادى منسجم و همگن با اندازه قابل قبولى از وحدت نبوده؛ بلكه اجتماعى است مركب از مجموعه‌هاى بشرى كه ميان خود نزاع دارند اما در رويارويى با دشمن خارجى متحدند. پس اين به يك تركيب زمين شناختى تراكمى شبيه‌تر است تا يك جامعه. اشاره به حكومت صهيونيستى به عنوان يك اجتماع به معناى دشنام گويى و يا كاستن‌