فصل نهم: تاريخ يهود يا تاريخ‌هاى گروههاى يهودى‌ نوع نگاه صهيونيست‌ها به تاريخ، از دو عنصر اصلىِ عقيدتى و تاريخى نشأت مى‌گيرد: يكى حول گرايى يهودى است كه عناصر مطلق و نسبى را در آميخته و ملت يهود را ملتى مطلق نموده است و ديگرى تجربه تاريخى يهوديان شرق اروپا به عنوان گروهى كاركردى.
اين تجربه در ايجاد بنيان واقعى يا تاريخى براى نگاه صهيونيسم به تاريخ يهود، به عنوان وجودى مستقل نقش داشته است. همين امر موجب توهم متفكرين صهيونيست به وجود تاريخى مستقل از تاريخ عمومى محيط بر آنان، شده است. اين نيز موجب بروز اصطلاحاتى شده است كه در آن گرايش محورى صهيونيستى را پنهان كرده‌اند.
مسأله تاريخ يهود ١. تاريخ يهود:
اصطلاح «تاريخ يهود» در نوشته‌هاى صهيونيستى و غربى و نوشته‌هاى عربى متأثر از آن به تواتر مى‌آيد. در اين اصطلاح وجود تاريخى مستقل براى يهوديان از تاريخ تمامى ملل و امت‌ها لحاظ مى‌شود و براى آن مراحل و دوره‌هاى مستقل، قوانين خاص و مراحل تطور در نظر گرفته مى‌شود. اين تاريخ تنها يهوديان را در بر مى‌گيرد و با عناصر منحصر به آنان در تعامل مى‌باشد. از مهم‌ترين اين عناصر، دين و برخى حالت‌هاى بى نظير اجتماعى است.
مفاهيم مربوط به استقلال يهود و بسيارى از الگوهايى كه براى بررسى و تفسير رفتار و حقيقت اعضاى گروههاى يهودى به كار روند، از مفهوم محورى تاريخ يهود نشأت مى‌گيرند. اين اصطلاح ريشه در بافت تمدن غرب، چه در حوزه دينى و چه در حوزه اقتصادى دارد. در عهد قديم آمده كه پروردگار «اين ملت را برگزيد».