* حمايت از حكومت اسرائيل، كه بر اساس ديدگاه انبياء در مورد عدل و صلح بنا شده [و اين ديدگاهى است كه مى‌توان آن را به روش حلول‌گرا و آلى تفسير كرد، به طورى كه هم مذهبى‌ها و هم سكولارها را راضى كند]؛ * حفظ هويت ملت يهود از راه تشويق به تربيت يهودى و عبرى و ارزشهاى معنوى و فرهنگى يهود [چه در اسرائيل و چه در ايالات متحده‌] و دفاع از حقوق يهوديت در هر نقطه از جهان.
واقعيت اين است كه ساختار اين برنامه تسليم شدن در برابر واقعيت موجود مى‌باشد، يعنى تسليم‌شدن در برابر انشقاق جنبش صهيونيسم به دو رويكرد، يكى اسكانى و ديگرى شهرك‌نشين كه ملت يهود براى هر كدام تعريف خاصى دارد. اين برنامه مى‌كوشد تا از وحدتى كه وجود ندارد محافظت كند و تناقض‌هايى را كه شديدتر مى‌شوند پوشش دهد. به همين دليل ميزان سكوت و نيرنگ‌آميز بودن آن افزايش يافت. در برنامه قدس دو فرض متناقض نهفته است:
الف) قوم يهود قوم واحدى است و وطن تاريخى آن سرزمين اسرائيل است. در نتيجه هدف صهونيسم جمع‌آورى ملت يهود به وسيله مهاجرت مى‌باشد (يعنى تصفيه گروههاى يهودى) و اين صهيونيسم شهرك‌نشينان است.
ب) حالت پراكندگى حالتى قطعى است، لذا بايد نداى حمايت از حقوق يهوديان را در هرجا كه هستند سرداد و سخن از «مركزيت اسرائيل در حيات ملت» به ميان آورد. اما بند مربوط به هويت يهود و ضرورت محافظت از آن بى‌شك به «خطر پيوستن» به ويژه در ايالات متحده اشاره دارد. امرى كه به معناى استمرار وجود پراكندگى (دست كم در زمان حاضر) و فراموش كردن مسأله «پاكسازى گروهها»، مى‌باشد. اصطلاح «پاكسازى گروهها» اصطلاحى صهيونيستى است كه به معناى لزوم پاكسازى تمامى گروههاى يهودى از جوامع غربى به وسيله شهرك‌نشينى اعضاى آن در فلسطين و از ميان رفتن بقيه آنها بود.
شايان ذكر است برنامه قدس كه اهداف صهيونيسم را مشخص نمود به طرحى نيرنگ‌آميز متوسل گرديد كه به هر صهيونيستى اجازه مى‌دهد مرزهاى اسرائيل را آن گونه كه خوشايند اوست، تفسير كند. اين برنامه تصريح نمى‌كند كه «برپايى حكومت بر كرانه‌هاى رود اردن‌