٥. بنابراين عجيب نيست كه مى‌بينيم ناپلئون بناپارت، اولين مهاجم غربى به خاور اسلامى در دوران جديد و از مهم‌ترين يهود ستيزان در دنياى غرب (همانگونه كه پرونده او نيز در فرانسه همين را ثابت مى‌كند) و از مهم‌ترين مروجان سكولاريسم فراگير و نيز صاحب اولين طرح حقيقى صهيونيستى است. چرا كه از صهيونيست‌ها خواست در «سرزمين نياكان» خود سكنى گزينند.
٦. مفهوم صهيونيسم در گفتمان سياسى غرب، در سال ١٨٤١ م، همزمان با موفقيت اروپا در بروز طرح استعمارى‌اش بر ضد جهان اسلام و عرب، به مفهومى اساسى مبدل شد. اين طرح اولين موفقيت خود را در پايان دادن به طرح محمدعلى در تجديد مصر و حكومت عثمانى، مسجّل نمود. با شدت گرفتن مسأله يهوديت، مسأله شرق با مسأله يهود تلاقى كرد و اين پندار حاكم شد كه مى‌توان از راه درهم آميختن دو مسأله، هر دو مشكل را يكجا حلّ نمود.
٧. مفاهيم صهيونيسم و ويژگيهاى طرح صهيونيستى در فاصله نيمه قرن نوزدهم و در سال ١٨٨٠ م به طور كامل توسط دو انديشمند صهيونيستى غير يهودى «لرد شافتسبرى» و «لورانس أوليوانت» متبلور گرديد. شافتسبرى تعريف غربى از مفهوم صهيونيسم را با كلماتى بسيار شبيه به شعار صهيونيستى يعنى در «سرزمين بدون ملت براى ملت بدون سرزمين» خلاصه نمود، در حالى‌كه «اوليوانت» تلاش كرد طرح صهيونيسم را عملى سازد.
٨. ما تاريخ تطور مفهوم صهيونيسم را در سياق تاريخ فكرى، سياسى و نظامى غرب قرار مى‌دهيم و به عهد قديم يا به اصطلاح «تاريخ يهود» بر نمى‌گرديم (مگر براى مطالعه اصول).
پس صهيونيسم از نگاه ما پديده‌اى يهودى نبوده بلكه پديده‌اى غربى مى‌باشد كه از دل انديشه امپرياليستى غرب زاده شد. حتى در دهه‌هاى پايانى قرن نوزدهم، يهود يا يهوديت با صهيونيسم به عنوان يك انديشه يا پروژه سياسى و اقتصادى نظامى ارتباط چندانى نداشت! حتى اين باور تا چندى پيش بر محافل صهونيستى حاكم بود. اولين تاريخ رسمى صهيونيسم توسط ناحوم سوكولوف (كه مدتى رياست سازمان صهيونيسم را به عهده داشت) و با هزينه سازمان صهيونيسم نوشته شد. اين تاريخ از دو بخش تشكيل شده كه در بخش اعظم آن تاريخ صهيونيسم در ميان غيريهوديان محوريت دارد.
٩. با اين حال گرايش‌هاى صهيونيستى ميان خود يهوديان در اواخر قرن نوزدهم و با