اما دشمنى يهوديان با أغيار امرى مطلق نيست؛ آنان در فتوحات اسلامى فلسطين و اسپانيا به مسلمانان كمك كردند. همچنين مسأله انحراف جنسى يهوديان مطلق نمى‌باشد، از پديده كودك نامشروع يهودى يا تجاوزهاى جنسى يهود در اروپا تقريباً تا نيمه قرن نوزده ميلادى خبرى نبود. اما در مورد فراماسونرى و سكولاريسم بايد گفت كه يهوديت ارتدوكس به شدت با آن مبارزه مى‌كند و همين طور اين كار براى پژوهشگران جانبدار و مغرض دشوار نيست كه مجموعه‌اى از جزئيات و شواهد را از سياق زمان و مكانى‌اش انتزاع كند تا براى هر مقوله كلى استدلال نمايد. مانند اينكه قرينه‌اى از مدينه در ايام حيات رسول اكرم (ص) اقتباس و قرينه‌اى ديگر از اسپانيا در زمان هجوم مسيحيان و نيز از روسيه در قرن نوزدهم اقتباس كند وهمه آنها را در كنار هم بگذارد تا مقوله‌اى چون عدم وفادارى يهود را اثبات كند و تمامى شواهد ديگر مانند آنچه را كه از آنها ياد كرديم ناديده انگارد.
تصوير كلى كه در اذهان بسيارى از اعضاى گروههاى يهودى رسوخ يافته، بى‌شك به ديدگاههاى انجيلى مربوط به قوم برگزيده بر مى‌گردد. طبق اين ديدگاهها قوم برگزيده رفتار آزادانه (و ارادى) ندارد، بلكه تجلى اراده الهى مى‌باشد. همچنين پذيرش نقش گروه كاركردى دلال در غرب توسط اعضاى اين گروهها به ترسيخ اين الگوى ادراكى كمك كرد.
چون گروههاى دلال خود را قدسى دانسته، علاقه‌اى به اكثريت ندارند و در بسيارى وقت‌ها معيارهاى اخلاقى دوگانه‌اى را به كار مى‌برند؛ اما قشر اكثريت مباح و غير مقدس بوده و حرمتى براى آنان وجود ندارد. منشأ اصلى اين ادراك منفى از اخلاقيات يهود، يهوديان ييديشى در دهه‌هاى اخير قرن نوزدهم تا دهه سى قرن بيستم ميلادى مى‌باشند، چرا كه درصد زيادى از آنان به تجارت فاحشه‌گرى «١» روى آوردند تا جايى كه شخصيت «قوّاد» يهودى و فاحشه گرى يهوديان امرى رايج شده بود.
همچنين ميزان مهاجرت اين گروه بسيار بالا بود و فرد مهاجر در بسيارى از مواقع شخصيتى بدون وابستگى است كه به جامعه تعهدى ندارد. همچنين متوسط سكولاريزاسيون در ميان مهاجران بغايت بالا است. بدين ترتيب تصوير نژادى و الگوى رايج در مورد اخلاقيات يهودى‌