مى‌يابند. چرا كه معتقدند تا زمانى كه وضعيت تبعيد وجود دارد، يهودستيزى نيز ادامه دارد.
مفهوم استمرار يهود مانند مفهوم «بقاى يهود» «١» و ديگر مفاهيم صهيونيستى، به يهود حقوق مطلقه و مستمر مى‌بخشد و حقوق موجود ديگران را نفى مى‌كند. صهيونيست‌ها با توسل به اين حربه مدعى مشروعيت اشغال فلسطين و اخراج ساكنان آن مى‌باشند، چون بر اساس ديدگاه آنان حكومت يهودى وارث حكومت‌هاى كوچك يهودى است كه از هزاران سال قبل تأسيس شده بودند.
٦. حقوق تاريخى:
صهيونيست‌ها از حقوق تاريخى خود در فلسطين و كرانه‌هاى رود اردن سخن مى‌گويند، چرا كه در زمانى دور، يك حكومت يهودى در اين منطقه وجود داشته و يهوديان از جنبه عاطفى به اين منطقه علقه دارند. پاسخ به چنين اصطلاحى اين است كه حقوق سياسى به حقوق تاريخى مستند نمى‌شود، چون اين تاريخ باستان به عهد باستان مرتبط است. وجود تاريخى يهوديان در فلسطين بخشى از تاريخ موزه‌اى و مرده است كه با ورود آشوريان و پس از آن بابليان، سپس يهوديان و در مرحله بعد امپراتورى رم و در نهايت با فتوحات اسلامى پرونده آن بسته شد.
تاريخ اسلامى تنها تاريخ زنده است كه از گذشته تا كنون ادامه يافته. اين تاريخ، تاريخ يك مجموعه انسانى در زمان حاضر است كه در فلسطين حضور دارد. اما تاريخ يهودى يا يونانى تاريخ‌هايى هستند كه تا زمان حاضر امتداد ندارند، لذا به تاريخ‌هاى موزه‌مبدل شده‌اند كه مورخان با عنايت خاصى آنان را مورد كنكاش قرار مى‌دهند. به هر حال بسيارى از مورخان جديد اسرائيل اقدام به اثبات اين مسأله نموده‌اند كه بسيارى از افسانه‌هاى توراتى كه نظريه حقوق تاريخ بر آن مبتنى است در واقع سنديتى ندارند. به عنوان مثال حكومت داوود و سليمان «بى نام» بوده‌اند كه اين امر موجب ترديد در وجود اين حكومت‌ها مى‌شود. شايد اين حكومتها تنها به شكل اتحاد ميان برخى قبيله‌ها بوده است.
علقه عاطفى نيز براى صاحب علاقه حق ساز نيست. گذر زمان ثابت كرد كه اين ارتباط