صهيونيست‌ها در موضع خود درقبال مسأله بازسازى هيكل به دو گروه تقسيم مى‌شوند:
صهيونيست‌هاى بى‌دين و صهيونيست‌هاى مذهبى. در واقع گروه اول به عبادت قربانى و بازسازى هيكل اهتمام چندانى نمى‌ورزند. آنان به اين مسأله از منظر عملى مى‌نگرند و معتقدند تلاش صهيونيست‌هاى مذهبى براى بازسازى هيكل يك مسأله دلباختگى دينى است كه شهرك نشين صهيونيست را با خطرات و تهديدات مواجه مى‌كند بى آنكه سود مادى محسوسى داشته باشد. از اين رو مى‌بينيم مسأله بازسازى هيكل در اسرائيل كه به بيشترين ميزان سكولاريسم در جهان دچار است، از استقبال مردمى چندانى برخوردار نيست. تيدى كوليك (شهردار قدس) با اشاره به شيفتگانى كه سنگ‌بناى ساخت هيكل را گذاشتند بيان داشت كه آنان در مسير «شابِّتاى زِوى» «١» (١٦٢٦- ١٦٧٦ م) ماشيح دجّالى كه در قرن هفدهم ميلادى غيرت اكثر يهود را به جوش آورد گام بر مى‌دارند. وى به آنان وعده بازگشت به فلسطين را داد و برخى از هوادارانش را به عنوان حكام اين سرزمين معين كرد، اما اين جنبش منجر به شكست شد؛ امرى كه بنيان‌هاى يهوديت را به لرزه درآورد و آن را به بحرانى وارد ساخت كه هرگز موفق به بيرون آمدن از آن نگرديد.
صهيونيست‌هاى مذهبى (افراطى) به اين مسأله از منظرى متفاوت مى‌نگرند. مسأله بازسازى هيكل براى آنان مسأله‌اى با اهميت و محورى است. از اين رو بيشترين اهتمام خود را بر اين كار گماشته‌اند، و اين مسأله براى آنها اعتقادى است نه يك مساله عملى.
واقعيت آن است كه بسيارى از سازمانهاى تروريستى جديد صهيونيستى، بازسازى هيكل و تخريب آثار اسلامى موجود در اين موقعيت را در زمره مهم‌ترين اهداف خود قرار داده‌اند.
با وجود اين تقسيم در مورد بازسازى هيكل، برخى ايده‌ها كه در گذشته ايده دينى و افراطى به شمار مى‌آمد امروزه مورد پذيرش همگان قرار گرفته و حتى بخشى از گفتمان سياسى صهيونيسم و بلكه جزء برنامه‌هاى احزاب ميانه‌رو قرار گرفته است. از اين رو ميانه‌روى و افراط صهيونيستى به واسطه توسعه طلبى و قدرت ذاتى صهيونيستى متمايز مى‌شوند. به گفته بن گوريون «٢» «بهترين تفسير كننده تورات ارتش اسرائيل است».