يهوديان محاصره شده در قدس هيچ كمكى نكردند و فعاليت اصلى خود را به هجوم بر روستاهاى يهودى در منطقه پيرامون ماسادا و ارعاب اهالى آن متمركز نمودند، اندك اشاره‌اى ندارند.
«شمعون برجيوار» (يكى از رهبران شورشيان) و هوادارانش به آنان پيوستند. او و پيروانش پس از آن در يورش به روستاهاى يهودى با آنان شركت داشتند؛ يعنى ارائه ماسادا به عنوان سمبل وحدت يهود پايه درستى ندارد.
به روايت صهيونيستى، فرمانده يهودى «اليعازر بن يائير» تلاش كرد تا همراهان خود را به انجام انتحار گروهى به جاى اسير شدن به دست روميان متقاعد سازد. اين نكته در خطبه‌اى آمده كه به اليعازر نسبت داده شده كه گفت: «انتحار دستور شريعت است.» طبق روايت مورخ يهودى «يوسيفوس»، اليعازر در قانع كردن محاصره شدگان براى پذيرش نظرش موفق شد و اين امر منجر به انتحار ٩٦٠ زن و مرد و كودك گرديد. و در ضمن آنان در سال ٧٣ ميلادى منازل و انبار توشه خود را به آتش كشيدند. يوسيفوس ادعا مى‌كند كه دو زن و پنج كودك به هنگام اين رويداد در يكى از غارها پنهان شدند و آنان روايتگر اين رويدادند.
مى‌توان برخى از عناصرى را كه اين روايت صهيونيستى ابطال مى‌كند چنين بر شمرد:
الف) ديانت يهود مانند ديگر اديان آسمانى انتحار را حرام مى‌داند (تثنيه ١٩/ ٢٠) به همين دليل خاخام‌ها در مورد انتحار مى‌گويند نوعى «ميثاق با مرگ» است.
ب) در مطالعه «دوركهايم» «١» در مورد انتحار مشاهده گرديده كه متوسط انتحار در ميان اعضاى گروههاى يهود كمتر از ديگر گروههاى بشرى يك جامعه مى‌باشد، و اين امر عجيبى نيست، چون اشتغال اعضاى گروههاى يهود به كارهاى پولى، از آنان افرادى ساخته كه در ميان گروههاى انسانى از بيشترين آمادگى براى سازگارى برخوردار مى‌باشند. از اين رو تعميم واقعه ماسادا به وقايع تاريخى اعمال اعضاى گروههاى يهودى مستند نيست.
ج) مشهور است كه نيروهاى اسرائيلى كه سال ١٩٧٣ ميلادى در نوار بارليف محاصره شدند، به صورت عملياتى و با رشادت كامل در برابر ديدگان صليب سرخ بين الملل و تلويزيون‌