اصطلاحات به صيغه مفرد به كار مى‌رود گويا كه «هيكل» مركز وجدان يهودى بوده و هست.
در اين جا نيز مى‌توان با تمسك به راهبردهاى تحليلى مختلف اين مفهوم را تجزيه كرد.
مى‌توان به واقعيت يهوديان معاصر اشاره نمود كه يهوديان اصلاح طلب و سكولار (كه اكثريت يهوديان جهان و اسرائيل را تشكيل مى‌دهند) اهتمام به «هيكل» و هيچ يك از عبادت‌هاى قربانى و غيرقربانى يهود ندارند. معاصران يهود اين اعمال را بقاياى گذشته و مرده مى‌دانند، لذا با آنها ارتباطى ندارند. حتى برخى از آنان موزه «هولوكاست» در واشنگتن يا مجسمه يادمان «يادفاشيم» در مورد كشتار يهوديان اروپا توسط نازى‌ها را «هيكل» حقيقى مى‌دانند.
مى‌توان به گذشته برگشت و به يك حقيقت تاريخى كه صهيونيست‌ها تلاش در پنهان كردن آن دارند و نيز به اين واقعيت اشاره كنيم كه هيكل‌هاى يهودى متعددى وجود دارد.
عبرانى‌هاى باستان تا پيش از تاسيس حكومت متحده عبرانى به مكانى با نام «شيلو» سفر مى‌كردند. از اين پس قدس پايتخت آن و «هيكل» مركز عبادت قربانى شد. اما اين مملكت متحده ٨٠ سال بيشتر دوام نيافت. در سال ٩٢٨ ق. م با تقسيم آن به دو حكومت، هيكل بسيار كم اهميت شد. چون پادشاهان حكومت شمالى (يسرائيل افرائم) مراكز مستقلى براى عبادت بنا نهادند. يريعام (اولين پادشاه حكومت شمال) دو معبد يا هيكل ساخت. يكى از آن دو را در «دان» واقع در شمال و ديگرى در «بيت ايل» بنا نهاد و در آنها گوساله‌هايى از طلا گذاشت و آنها را مزار شاهنشاهى مقدس نمود. او به دو هيكل‌هاله‌اى ازقدسيت داد و زمان اعياد را تغيير داد و لاويان «١» را طرد كرد، همان‌ها كه بروكراسى دينى حكومت متحد عبرانى را تشكيل مى‌دادند.
انگيزه وى از تمامى اين اقدامات از بين بردن عبادت مركزى و تلاش براى نرفتن شهروندانش به معبد قدس در حكومت جنوبى «يهودا» بود. با وجود پيمان‌هايى كه گاه ميان پادشاهان شمال و جنوب بسته مى‌شد، ديگر معبد قدس محوريت گذشته‌اش را هرگز به دست نياورد. بسيار اتفاق مى‌افتاد كه شاهان يهود به دليل پيمانهاى سياسى شان ناچار به وارد كردن عبادات غير يهودى مى‌شدند. سليمان توراتى، قربانى‌هايى را براى خدايان همسران بيگانه خود، پايه‌گذارى كرد، و اين امر با اصل توحيد منافات دارد، چنان‌كه عبادت‌هاى گوناگونى به منظور ابراز