٣. سياستِ عمل انجام شده تنها سياستى است كه مى‌توان در مورد اعراب دنبال كرد. عمل انجام‌شده همان چيزى است كه واقعيت عربى را تغيير مى‌دهد و واقعيت صهيونيستى جديدى را بر آن تحميل مى‌كند كه مى‌توان با شرايط صهيونيستى صلح را عملى كرد.
٤. نمى‌توان شهرك‌هايى را كه عملًا وجود دارند از بين برد، پس انحلال شهرك‌ها در دل مشروعيت صهيونيستى ريشه دارد و بايد به هر شكل ممكن از آن محافظت نمود. اما آيا بايد اين شهرك‌ها با راههاى خشكى يا تونل‌هاى زيرزمينى مرتبط باشند يا از يكديگر جدا مى‌مانند؟ اما اينكه آيا اين شهرك‌هاى امنيتى موقت، دائمى و آلى هستند، تمامى اينها امور ثانويه‌اى هستند كه مى‌تواند ميان اعضاى حزب كار وليكود اختلاف ايجاد كند.
٥. قدس يگانه پايتخت اين دولت صهيونيستى است (موضوعى نيست كه قابل چانه زنى باشد). فلسطينى‌ها نيز مى‌توانند مكانى خارج از قدس بگيرند و هر چه مى‌خواهند آن را نامگذارى كنند به عنوان مثال Quds متأسفانه اين مسأله نه يك نكته سياسى صرف، بلكه حقيقتى صهيونيستى است.
حزب كارگر بر سر اين مسأله كه آيا وجود اسرائيل بر كرانه رود اردن استمرارى، آلى و دائمى مى‌باشد يا موقت و امنيتى، بين خود و اعضاى ليكود اختلاف نظر دارند. چون اعضاى ليكود معتقدند مرزهاى اسرائيل بالفعل رود اردن مى‌باشد و وجود اسرائيل در آنجا دائمى است. اما كارگران دست كم، از جنبه نظرى آمادگى خروج از اين سرزمين را دارند. و رژيم فلسطين كه پس از آن (در كرانه باخترى و غزه) تأسيس خواهد شد يك رژيم سياسى با حاكميت ضعيف، خلع سلاح شده، بدون ارتش و شبيه رژيم‌هاى پورتوريكو (حكومتى آزاد و وابسته به ايالات متحده است كه ساكنان آن بدون داشتن شناسنامه آمريكايى حق رأى دارند) و آندورا (تحت سلطه حاكميت فرانسه و كشيشى از اسپانيا) مى‌باشد.
٦. حكومت صهيونيستى كرانه باخترى را دربر مى‌گيرد و مرزهاى آن رود اردن است كه در نتيجه بين دو كشور قرار دارد اما اينكه اين حكومت چه ناميده مى‌شود (آيا «تشكيلات خودگردان» است يا «حكومت مستقل فلسطينى»؟) مسأله‌اى است كه در درجه دوم اهميت قرار دارد و مى‌توان بر سر آن اختلاف نظر داشت.
٧. اكثر صهيونيست‌ها از شعارهاى قديمى مثل اسرائيل بزرگ (از لحاظ وسعت) يعنى‌