حكومت صهيونيستى به ويژه در نوشته‌هاى صهيونيست‌هايى كه به آنها افراطى گفته مى‌شوند مانند جابوتنسكى و شارون به وفور يافت مى‌شود.
٨. استناد به واقعيت صهيونيستى:
اصطلاحات صهيونيستى تلاشى است براى پوشش گذاشتن بر كشتارهاى صهيونيستى و روند اشغالگرى اين رژيم. بنابراين لازم است به واقعيت استناد كنيم. پس بايد به رفتار صهيونيستى و واقعيتى كه با هجوم آنان به اين سرزمين شكل گرفته‌اند اشاره كنيم.
٩. واژگان صهيونيستى همان اصطلاحات:
پژوهشگر بايد به اين نكته توجه كند كه معمولًا مفردات به كار رفته در يك متن صهيونيستى با محتواى آن به هنگام استعمال در يك متن عادى سياسى تفاوت دارد. هنگامى كه واژه «دموكراسى» به كار مى‌رود، مراد «دموكراسى شهرك نشينان» مى‌باشد. هنگامى كه كلمه «حقوق» مورد استفاده قرار مى‌گيرد، معمولا «حقوق شهرك نشينان» معنا مى‌دهد و ١٠. دورى گزينى از مقوله‌هاى تحليلى كه ريشه توراتى و انجيلى دارند:
نبايد ميان وقايع ذكر شده در تورات و آنچه در تاريخ روى‌داده خلط نماييم. در گفتمان توراتى و انجيلى يهوديان قومى هستند بدون سياق تاريخى مشخصى. حتى آنان قومى فراتر از زمان، منسجم و يگانه‌اند. اينها مقوله‌هايى دينى مى‌باشند كه درون سياق دينى خود مشروعيت دارند؛ وليكن هنگامى كه به سياق تاريخى زمانى منتقل مى‌شوند، مقولاتى صهيونيستى‌اند كه نظريه حقوق صهيونيستى- كه به يهوديان در فلسطين حقوق مطلقه مى‌بخشد- برآن مبتنى مى‌باشد.
١١. تأكيد بر بعد تاريخى و نسبى پديده‌هاى يهودى و صهيونيستى:
پژوهشگر نبايد در مقوله‌هاى كلى و مطلق مانند «يهوديان هميشه در طول تاريخ يا مجرم يا نابغه بوده‌اند» بيفتد. چه اينكه اين مقوله‌ها ارزش تفسيرى يا تحليلى ندارند؛ بلكه بايد هميشه به يهوديان به عنوان گروههاى موجود در زمان و مكان بنگرد كه با يكديگر در تعامل، تأثير و تأثر از يكديگر مى‌باشند، نه به عنوان يك مجموعه انسانى منسجم و با هويت ثابت.