مى‌كند. لذا نتايج بدون مقدمه‌ها و مقدمات بدون نتايج ذكر مى‌شوند و اين عرصه‌ها خالى رها مى‌شود؛ در برابرِ برخى مسائل سكوت پيشه مى‌شود، چون پركردن و آشكار كردن آنها ممكن است موجب فاش شدن زود هنگام اهداف صهيونيستى گردد كه شايد اين عمل در اين مرحله به صلاح نباشد. اين تاكتيكى شناخته شده در دنياى سياست است. پس از آنكه پروس دو منطقه آلزاس و لورين را ضميمه خاك خود ساخت، شعار ساكنان اين دو منطقه فرانسوى اين بود: «نه درباره اين دو منطقه سخن بگو و نه هرگز از انديشيدن درباره آنها دست بردار!» بن‌هالبرن، تاريخ‌دان حوزه انديشه حكومت يهود مى‌گويد: يهوديان ييديشى و يهوديان غرب اروپا بر ضرورت سكوت در مورد انديشه حاكميت يهود و شيوه‌هاى سياسى تحقق آن توافق كردند. هرتصل در يادداشت‌هاى روزانه‌اش مى‌نويسد: «نبايد هر امرى براى همگان آشكار گردد، بايد تنها نتايج يا آنچه را كه شايد فرد در يك بحث و جدل به آن نياز دارد آشكار كرد». آحاد هاآم «١» نسبت به علنى كردن «ديدگاههاى ما در مورد آينده فلسطين» هشدار داد چرا كه در آن زمان چنين اقدامى خطر ساز بود و هنوز آينده تركيه رقم نخورده بود.
هنگامى كه اصطلاح «حكومت» در كنگره اول صهيونيستى به بحث گذاشته شد و اصطلاح «سرزمين قومى» به كار رفت، هرتصل به همگان اطمينان داد كه «جاى نگرانى نيست، به هر حال مردم آن را «حكومت يهودى» خواهند خواند» و «نياز به موشكافى و دقت نيست، چرا كه همه مراد ما را در پرداختن به اين كار مى‌دانند، و هيچ دليلى براى سخت‌تر كردن مأموريت كميته اجرايى با پافشارى بر اين ظرافت‌ها وجود ندارد». معناى سخنان هرتصل اين است كه هدف ناگفته صهيونيستى و طرح جامع و اساسى صهيونيستى يهودى را همگان مى‌دانند و همه خود را به آن پايبند مى‌شمارند، اما نيازى به آشكار كردن آنها نيست.
برخى «افراطى‌ها» در مواردى به روند سكوت و علنى نكردن پايبند نيستند، مثلًا جابوتنسكى در دوره قيموميت اصرار داشت نام «ارتس يسرائيل» به طور كامل بر روى پول چاپ شود و از خواسته خود مبنى بر علنى‌سازى اين موضوع كه هدف صهيونيسم برپايى حكومت يهودى در كرانه‌هاى رود اردن مى‌باشد دست نكشيد. اما همان گونه كه گفتيم‌