فصل سوم: گفتمان نيرنگ آميز صهيونيستى‌ واژه «گفتمان» ترجمه واژه انگليسى «discourse» «١» مى‌باشد. «گفتمان» واژه‌اى پيچيده و اختلافى است و معانى متعددى دارد، چرا كه از دهه پنجاهم ميلادى به بعد و با ظهور ساختارگرايى حوزه دلالت اين واژه متحول گرديد. «گفتمان» در معناى فرهنگ نامه‌اى عبارت است از هر كلامى كه فراتر از يك جمله باشد، خواه اين كلام نوشته شده و يا شفاهى باشد. اما هر كلامى، دلالت‌هاى غير آشكارى نيز دارد كه بدون داشتن علامت آشكارى توسط گوينده و شنونده درك مى‌شوند. از اين رو «گفتمان» به عنوان نظامى از گفتار كه قواعد و ويژگيهايى دارد كه شكل جمله‌ها، پيوستگى آنها، صورت‌هاى مجازى، ويژگيهاى لفظى نوع سؤالهايى كه پرسيده مى‌شود، موضوعهاى اساسى نهفته در آن و گفتنى‌ها و ناگفتنى‌ها را مشخص مى‌كند، به عبارت ديگر، گفتمان استدلال‌ها و انتظارات معنايى را مشخص مى‌كند.
هر جامعه گفتمانى دارد. جمله‌ها در كنار يكديگر چيده مى‌شوند تا متنى خاص را تشكيل دهند؛ تك تك متن‌ها هماهنگ مى‌شوند تا متنى فراگيرتر تشكيل دهند، يعنى تشكيل يك سياق فكرى كامل و جهان بينى. هر گفتمان گرايش‌هاى معرفت شناختى خود را دارد، از اين رو شناختى كه گفتمان همراه دارد- همانگونه كه از ظاهر آن آشكار است- بدون گرايش يا مبرّا نيست.
تحليل گفتمان عبارت است از استنباط قواعدى كه بر انتظارات دلالى (معنايى) حاكم است، به همين دليل تحليل گفتمان با سميوتيك (علم نشانه‌ها) كه در مورد قواعد و عرف‌هاى حاكم بر توليد معنا بحث مى‌كند گره خورده است.