پذيرى نيافته‌اند. شايد اصطلاح «صهيونيسم اقتصادى (مالى)» از مهم‌ترين اين اصطلاحات باشد. اين اصطلاح بيانگر پذيرش حالت دياسپوراى دائمى و عدم تمايل صهيونيست‌هاى جهان غرب (اسكانى‌ها) به مهاجرت به فلسطين مى‌باشد، يعنى رابطه ميان يهوديان جهان و حكومت صهيونيستى رابطه‌اى صرفاً اقتصادى خواهد بود. لذا هرگز از يهوديان جهان خواسته نمى‌شود به اسرائيل هجرت كنند بلكه به تقاضا از آنان براى سرمايه گذارى در اسرائيل بسنده مى‌شود. لذا به جاى سخن از محوريت اسرائيل در حيات دياسپورا به طور كلى مى‌توان سخن از محوريت اسرائيل در حيات اقتصادى دياسپورا به ميان آورد، يعنى ديدگاه صهيونيسم و محاصره شدن آن در حضور اقتصادىِ اعضاىِ گروههاى يهودى آشكارتر مى‌گردد.
اما از مهم‌ترين گونه گون سازى‌هاى «صهيونيسم اقتصادى» اصطلاح «صهيونيسم سودگرا (صهيونيسم مزدور)» است. كه در برخى نشريات دينى اسرائيل ذكر گرديد. اگر صهيونيسم عقيده سكولار مادى باشد، پس مانند تمامى عقايد سكولارى، رويكرد سودگراى قوى دارد.
اما ميزان منفعت گروى در صهيونيسم بسيار بالاتر از عقايد سكولارى است، چون صهيونيسم داراى برنامه اصلاحى و آگاهانه‌اى مى‌باشد كه خود را به عنوان چارچوبى كه يهوديان جهان مى‌توانند با آن سطح معيشتى بالا و امنيت بيشتر (از آنچه كه در وطن‌هايشان براى خود ايجاد كردند) محقق سازند، معرفى مى‌كند.
اما تنها انگيزه مادى نمى‌تواند انسان را از جامعه، گذشته و هويتش بكند؛ به همين دليل صهيونيسم طرح جامع صهيونيستى يهودى شده را مطرح كرد كه به طرح صهيونيسم جنبه ايده آلى داد. اما ايده‌هاى صهيونيستى شعارهاى سطحى بودند. به همين دليل رويكرد سودگروى از آغاز آشكار شد. شهرك نشينان نفوذى (پيش از ظهور هرتصل) براى تهديد اموال رچيلد «١» و ديگر ثروتمندان عرب تمام تلاش خود را به كار مى‌بردند. اين وضعيت تا پيش از اعلام رسمى حكومت ادامه يافت، چون شهرك نشين صهيونيست تلاش مى‌كرد با تبليغات و يا غوغا در يهوديان به دليل عدم مهاجرت به اسرائيل احساس گناه شديد ايجاد كند و بدين‌