است و معتقد است حفظ اراضى اشغال شده در سال ١٩٦٧ (مناطقى كه داراى سكنه است) اين صبغه را تهديد مى‌كند. به اعتقاد اين گروه، افزايش تعداد اعراب، تهيه كننده دموكراسى اسرائيلى است، چون جاى دادن يك اقليت بزرگ (كه شايد اكثريت‌اند) در حكومت دموكراتيك و در عين حال نپذيرفتن حق حضور آنان در تصميم گيرى‌ها مشكل است. لذا مناديان اين رويكرد خواستار تسليم مناطق عرب‌نشين (مانند آنچه در غزه روى داد) و حفظ نقاط استراتژيك به منظور تضمين امنيت اسرائيل مى‌باشند اين اقدام براى اسرائيل فضاى مناسبى جهت رشد اقتصادى ايجاد خواهد كرد به طورى كه رهبرى منطقه خاورميانه را به دست خواهد آورد. اصطلاح «صهيونيسم دموگرافى» مترادف اصطلاح «صهيونيسم جامعه شناختى» است.
٤. صهيونيسم انسانى يا صهيونيسم حداقلى:
دو اصطلاح «صهيونيسم انسانى» و «صهيونيسم حداقلى» شبيه به يكديگرند. صهيونيسم انسانى به اين معناست كه صهيونيسم بر هجوم و سركوب‌گرى و ترور بنا نشده، بلكه اركان خود را بر مجموعه‌اى از ارزشهاى انسانى قرار داده است. اين اصطلاح پشتوانه عملى ندارد.
چون فلسفه انسانى از انسان مركز هستى مى‌سازد و هيچ تمايزى ميان انسانها قائل نيست.
بنابراين انطباق آن بر اجتماع صهيونيستى، به لغو قانون نژادپرستانه، بازگشت و گشوده شدن باب مهاجرت در برابر فلسطينى‌ها خواهد انجاميد تا به وطن خويش بازگردند و سرزمين و ديار خويش را باز پس گيرند. همچنين موحب مى‌شود به فل گفتمان صهيونيستى ٣٢٦ صهيونيسم اقتصادى يا مالى و انواع آن ص : ٣٢٠ سطينى‌هاى اراضى اشغالى پس از ١٩٦٧ استقلال كامل و حق تعيين سرنوشت داده شود كه اين امر مساوى با پايان تاريخ صهيونيسم است.
٥. صهيونيسم حداكثرى:
«صهيونيسم حداكثرى» اصطلاحى است كه در وهله اخير در اسرائيل رواج يافت. معمولًا مراد از اين اصطلاح عقيده آن دسته از صهيونيست‌هايى است كه با دست كشيدن از حتى يك وجب از خاك به اصطلاح «اسرائيل بزرگ» مخالفت مى‌كنند. پس اراضى اشغالى در نظر آنان‌