هيچ يك از اين ديدگاههاى صهيونيستى نسبت به فلسطينى‌هايى كه خواستار اعاده حقوق خويش در حيفا، يافا، عكا و تمامى نقاط سرزمين اشغالى فلسطين مى‌باشند توجهى ندارند؛ همان فلسطينى‌هايى كه قطعنامه‌هايى هم از سوى سازمان ملل براى تأكيد بر حقوق آنان در بازگشت يا جبران خسارت آنانى كه تمايل به بازگشت ندارند، صادر شد.
٢. صهيونيست‌ها از اراضى بعد از خط سبز يعنى فلسطين اشغالى سال ١٩٤٨ م. سخن نمى‌گويند، همان كه مصوبه تقسيم اراضى آنها را (مانند الجليل) متعلق به فلسطينى‌ها دانست. بدينگونه گفتمان صهيونيسم خط سبز را به منطقه‌اى صهيونيستى مطلق تبديل نمود كه هيچ كس حق ورود به آن را ندارد و بايد بپذيريم و پيرو اين تصميم باشيم! ٣. تمامى راهها مبتنى بر انديشه زور و تسليم شدن است. يكى از دو طرف، ديگرى را مجبور به پذيرش ديدگاههاى خود خواهد نمود. لذا صهيونيست‌ها معتقدند نگاه آنان به تاريخ تنها نگاه صحيح است كه در مرحله اعتقاد، بازگشت ناپذير است. حتى اگر در اقدامات پراگماتيسمى از آن دست برداشته شود.
آهارون ياريف اين موضع را در عبارت «صهيونيسم» (جنبش ملى آزادبخش ملت يهود) با جنبش قومى عرب به ويژه جنبش قومى فلسطينى درگير شده، خلاصه مى‌كند. اما فوراً مى‌افزايد گفته‌هايش به معناى دست برداشتن يا آمادگى براى دست برداشتن از آنچه كه وى آن را حق تاريخى يهود در ارتس يسرائيل و رابطه تاريخى آنان با ارتس يسرائيل به شمار آورد، نمى‌باشد.
اين موضع اصولى حاكم در صفوف صهيونيست‌ها، آمادگى نهفته و پيوسته‌اى در هر صهيونيست (در هر موقعيتى از الگوى به هم پيوسته از ادراك سياسى كه باشند) ايجاد مى‌كند تا پيوسته به سمت كنار زدن اعراب و انكار حق آنان در برپايى حكومت حقيقى مختص به خويش حركت كند. همچنان كه به موضع مناديان اسرائيل بزرگ مشروعيت مى‌بخشد. پس اصل در موضع صهيونيستى بلعيدن تمامى اراضى و كنار زدن تمامى اعراب است. سازش و آمادگى براى مذاكره بر سر سرزمين (خارج از خط سبز) و فلسطينى‌ها (خارج از اين خط) يك استثناء است.