اصطلاحات مربوط به گفتگو و صلح‌ صهيونيست‌ها از ابتدا تلاش كردند طرح صهيونيستى خود را طرحى انسانى براى نجات يهود و ايجاد تحول در جهان عرب معرفى كنند. لذا در گذشته از برادرى با اعراب و پشتيبانى از آنان سخن مى‌گفتند و امروزه از صلح و ضرورت گفتگو و تلاش براى دستيابى به امنيت و عادى سازى روابط با اعراب و ديگر حيله‌ها، سخن مى‌گويند. همان گونه كه گفتيم نمى‌توانيم اجازه دهيم صهيونيست‌ها هرگونه كه مى‌خواهند اين اصطلاحات را در دست خود بچرخانند و با آن جهان و خويش را فريب دهند. به ويژه اينكه اين اصطلاحات از مهمترين مفردات گفتمان سياسى در بسيارى از نقاط جهان است لذا بايد آنها را تجزيه و تركيب كنيم تا محتواى صهيونيستى اصطلاحات را آشكار سازيم و ديدگاه عدالت جوى عربى را تبيين نماييم. برخى از اين اصطلاحات به قرار زير هستند:
١. التطبيع (عادى سازى):
مى‌توان گفت ما از طرفداران عادى سازى هستم به اين شرط كه عادى سازى با رژيمى طبيعى صورت گيرد كه ساختار آن مانند حكومت صهيونيستى غير عادى نباشد. «١» پس نپذيرفتن عادى سازى به دليل جنگ طلبى نيست؛ بلكه نتيجه غير طبيعى بودن ساختار حكومت صهيونيستى است كه در وطن عربى و در اراضى فلسطينى تأسيس و خواستار مهاجرت يهوديان جهان به آن مى‌باشد و در همين حال به صاحبان اصلى اين سرزمين اجازه بازگشت به آن را نمى‌دهد! اين حكومت خود را امتداد غرب در خاور عربى مى‌داند كه نمى‌تواند به غرب بپيوندند.
٢. الاعتدال و التطرف (ميانه‌روى و افراط):
«اعتدال» مشتق از «عدل» يعنى «مساوى دانست گفتمان صهيونيستى ٢٩١ ٤. السلام الشامل الدائم(صلح فراگير و هميشگى):
ص : ٢٨٨ ن دو چيز» مى‌باشد. «الاعتدال الحياتى» به اين معناست كه فرد موضعى با گرايشِ به آتش بس و دادن امتياز به منظور تحقق بخشى از عدالت و صلح، اتخاذ كند. «التطرف» (افراط) بر خلاف اعتدال است و به معناى عبور از حد اعتدال مى‌باشد. «التطرف» بر وزن «تفعّل» و از ريشه «طرف» است. «طرف» يعنى «لبه يك چيز».
«التطرف» در اصطلاح سياسى آن است كه فرد به موضع خود پافشارى كند و خواستار حداكثرها