الف) عللى كه منجر به نازايى و كاهش زاد و ولد گرديد:
مهاجرت بزرگ يهود در پايان قرن نوزدهم منجر به انتقال تعداد زيادى از يهوديان به ايالات متحده امريكا گرديد. گفته مى‌شود مهاجرت يهوديان تقريبا يهوديان را در سنين بيست تا چهل سالگى از پا درآورد. يعنى سنى كه يك گروه مى‌تواند تناسل داشته باشد.
اعضاى گروههاى يهودى در غرب نقش گروه كاركردى دلال يعنى تجارت و فعاليت‌هاى پولى را ايفا مى‌كردند. به همين دليل يا در شهرها و يا مناطق شبه شهرى حضور داشتند. با نيمه قرن نوزدهم اين رويكرد افزايش يافت و متمركز شدن آنان در شهرها بالا رفت. به طوريكه اكثريت قريب به اتفاق آنان در آستانه جنگ دوم جهانى شهرنشين بودند. يك سوم يهوديان روسيه در پنج شهر حضور داشتند و بقيه آنان در شهرهاى كوچك زندگى مى‌كردند. هشتاد و چهار درصد يهوديان ايالات متحده در هشت شهر بزرگ زندگى مى‌كردند كه نيمى از اين ميزان در نيويورك به سر مى‌بردند. همچنين اكثر يهوديان اتريش در وين و اكثر يهوديان فرانسه در پاريس بودند و با توجه به اينكه ساكنان شهرها كمترين زاد و ولدها را داشتند.
بخش بزرگى از گروههاى يهودى در جهان غرب تا آستانه جنگ دوم جهانى گروههاى مهاجر بودند. مى‌دانيم كه اعضاى اينگونه گروهها به دليل عدم ثبات و آرامش از توليد مثل خوددارى مى‌كنند.
علل ديگرى نيز وجود دارد كه منجر به جلوگيرى يهوديان از توليد مثل شد. از جمله بهبود سطح معيشت و فضاى دل‌نگرانى كه اعضاى گروههاى يهودى در فاصله ميان دو جنگ و پس از جنگ دوم جهانى در آن زندگى مى‌كردند و نيز افزايش ميانگين سكولاريزاسيون و در نتيجه افزايش لذت گروى كه اين امر موجب گرديد تمايل به بچه دار شدن كاهش يابد.
در نتيجه مشاهده مى‌شود تعداد يهوديان از جمله ييديشى كاهش مى‌يابد. بعد از اينكه آنان در اواسط قرن نوزدهم از بيشترين ميزان توليد مثل در ميان ملل امپراتورى تزار روسى برخوردار بودند، اين ميزان در سال ١٩٢٦ م. به كمترين ميزان رسيد (ميزان زاد و ولد ٩، ٣٥ درهزار بود. اين ميزان به ٨، ٢٤ درهزار كاهش يافت.) در ورشو اين ميزان از ٦، ٢٨ در سال ١٩٠٠ م. به ٣، ١٢ در سال ١٩٢٥ م. رسيد. در لودز اين ميزان در سال ١٩٢٥ م. به ٦، ١١ رسيد. در يهوديان مجارستان نيز نسبت توليد مثل كاهش يافت و از ٩١، ٣٣ در ابتداى قرن جارى به‌