كه چند تن در تاريكى آن را براى انگيزه‌هاى پست و شرّ آفرين خود مى‌ريزند و تلاش مى‌كنند به اندازه توان خويش با كتمان كردن آن از طرح خود محافظت نموده و آن را عملى سازند. از آنجا كه دسيسه، بخشى از يك الگو نيست، پس روند شناخته شده‌اى را دنبال نمى‌كند و قوانين خاص داخلى و عام بيرونى ندارد.
صاحبان الگوى توطئه معتقدند توطئه‌اى كه بر ضد آنان چيده مى‌شود، دقيقاً در يك سند مانند تلمود يا پروتكل‌هاى رهبران صهيون موجود است و در آن تمامى مفاد توطئه يا اكثر آن ثبت شده است. بنابراين به جاى بحث و بررسى، تجزيه و تحليل واقعيت خارجى، وظيفه ما لزوم جستجو در مورد اينگونه سندها و مطالعه دقيق آنها است. الگوى توطئه در برخى ابعاد شبيه الگوى داده‌هاست. در اين الگو به خواننده اطلاعاتى در كنار اطلاعات ديگر داده مى‌شود بدون اينكه در چارچوبى سامان يابند، دقيقاً شبيه به الگوى توطئه‌اى كه به واقعيت مى‌نگرد و آن را به خرده‌هاى پراكنده تبديل مى‌كند و از آن جنبه‌هايى كه وى را تهديد مى‌كند حذف نموده جوانب خوشايند خويش را مورد تأكيد قرار مى‌دهد و معناى مراد خود را بر آن تحميل مى‌كند. هر چند الگوى توطئه خواهان عدم سازش باشد. اما مقوله‌هاى آن دعوت به عدم جهاد مى‌نمايد چون دشمن بر جهان سلطه دارد. به هر شكل كه بخواهد آن را حركت مى‌دهد و در جهت منافع خويش در خدمت مى‌گيرد.
پس چگونه مقاومت كنيم و او را شكست دهيم؟
در پايان لازم است گفته شود كه صاحبان طرح مى‌توانند از دسيسه‌ها براى اجراى طرح خود استفاده كنند اما دسيسه، مكانيسم و ابزار بوده و طرح الگوى اساسى نهان مى‌باشد.
دشمنى اعراب با يهود و يهوديت‌ ادبيات صهيونيستى در وهله اخير تلاش مى‌كند پديده يهود و يهوديت ستيزى را در جوامع عربى و در ميراث و تمدن اسلامى خصومتى ريشه دار و اصيل نشان دهد. اين تكاپو بخشى از تلاش پيوسته صهيونيسم به منظور خدشه‌دار كردن چهره اعراب و مسلمانان و همچنين بيانگر تمايل ناپيداى صهيونيست‌ها در به فراموشى سپردن تاريخ‌هاى گروههاى يهودى در غرب و ميراث گران سنگ و دراز مدت يهود و يهوديت‌ستيزى است كه منجر به اخراج آنان و اسكان دوباره آنها در فلسطين در چارچوب طرح صهيونيستى شد.