است، به اين ميزان كوبنده و ويرانگر است، آيا ما توان مقابله با اين اهريمن را داريم؟ آيا بهتر نيست به جاى افتادن در چنين موضعى آيه كريمه «ان تكونوا تألمون فانهم يألمون كما تألمون» (نساء: ١٠٤) (اگر شما درد مى‌كشيد آنان [نيز] همان گونه كه شما دردمى كشيد درد مى‌كشند) را يادآور شويم؟ و بفهميم كه آنان نيز بشرى مثل ما هستند كه مى‌توانيم با آنان مذاكره كنيم، همچنان كه مى‌توانيم خون آنها را بريزيم سپس ادامه آيه را كه مى‌فرمايد «و ترجون من الله ما لا يرجون» (نساء: ١٠٤) (و حال آنكه شما چيزهايى از خداوند اميد داريد كه آنها اميد ندارند.) يادآور شويم.
ب) هنگامى كه گفتمان دسيسه به طور كلى از يهود سخن مى‌گويد، پژوهشگر توان درك واقعيت را با تمام ابعادش، از دست مى‌دهد. اين گفتمان تصورى كاملًا كلى ارائه مى‌دهد كه در كنش با واقعيت چندان بهره‌اى نمى‌رساند. اينكه بگوييم يهوديان شرورند و از آغاز تاريخ تمايل به سلطه يابى بر جهان را داشته‌اند، چه سودى دارد؟ آيا اين گفتمان در مطالعه رويكردهاى صهيونيسم شهرك نشين اشغالگر و پيمان‌هاى بين المللى و نقاط ضعف و قوت آن مى‌تواند براى ما مفيد باشد؟ آيا مى‌توان با اين گفتمان زندگى حزبى در اسرائيل را تفسير كرد؟ هنگامى كه حزب الله لبنان، ارتش حكومت صهيونيستى را در جنوب لبنان شكست داد، توطئه بزرگ يهودى مورد بررسى قرار گرفت يا حركات و سكنات واقعى دشمن؟
ج) گفتمان دسيسه‌اى بر سندهاى مشكوك مانند پروتكل‌هاى رهبران صهيون «١» متكى است و از بررسى ظلم عملى صهيونيسم روى مى‌گرداند. اين در حالى است كه آنچه در ديرياسين، صبرا و شاتيلا و جنين رخ داد به مراتب از آنچه در پروتكل‌ها آمده سخت‌تر است.
٢. گفتمان شبه دينى:
اين گفتمان تلاش مى‌كند با اين ديد كه يهوديان دشمن خدا و قاتل پيامبران‌اند، همگان را عليه تمام يهود بسيج كند. اين گفتمان از همان خاستگاههاى گفتمان دسيسه گرا كه شرارت را موضوعى وراثتى و ريشه دار در ذات يهود مى‌داند، نشأت مى‌گيرد؛ لذا اين شرّ در خون و رگ يهودى جريان دارد، در نتيجه جنگ با آنان تا روز قيامت ادامه خواهد داشت. اين گفتمان را