از مشهورترين حالات انزواى يهود، وجود آنان در «گتوها» ى اجبارى در اروپا از اواخر دوران رنسانس مى‌باشد. اما اين انزوا در اكراين به نقطه اوج خود رسيد. يهوديان گروهى دلال و نماينده طبقه اشراف (شلاختا) «١» حاكم در لهستان را تشكيل دادند. اين انزوا در چند محور وجود داشت:
١. طبقاتى: گروه تجارى- مالى كه نماينده طبقه حاكم در يك محفل كشاورزى است و قدرت نظامى لهستان از آن پشتيبانى مى‌كند.
٢. زبانى: گروهى كه در محفلى اكراينى به لهجه ييديشى صحبت مى‌كردند.
٣. فرهنگى: گروهى كه خوراك و پوشاك متفاوتى با خوراك و پوشاك كشاورزان دارد.
٤. دينى: گروهى يهودى كه در يك محفل ارتدوكسى نماينده اشراف كاتوليك است.
هنگامى كه انزوا به اين مرحله مى‌رسد، معمولًا حالت افراط به خود مى‌گيرد. چون وجود يك سطح از انزوا، در رسيدن به سطحى بالاتر كمك مى‌كند. با وجود اين انزوا مى‌دانيم كه جماعت يهودى از محفل كشاورزى اسلاوى متأثر گشت و اين أثر پذيرى در رواج حسيديسم ظاهر شد كه از فلكلور دينى و اسلاوى مسيحى نشأت مى‌گرفت. يعنى انزواى مطلق، تنها در نوشته‌هاى نژاد پرستان انحصار گراى صهيونيست و يهود ستيز وجود دارد.
٣. پيوستن «٢» (ادغام):.
«پيوستن» يا الحاق عبارت است از تطابق در عادات و رسوم و ميراث تمدنى ملل از قبيل خوراك، پوشاك، طرز تفكر و زبان از سوى اقليت‌هايى كه در اين ملل و در سايه آنها زندگى مى‌كنند، به طورى كه اين اقليت در بسيارى از جوانب با ديگر اعضاى جامعه تفاوتى ندارند.
پيوستن، عكس عزلت و انزوا است و با محو شدن «٣» متفاوت است. اعضاى گروههاى يهودى با پيوستن به محيط تمدنى پيرامون خويش و احياناً محو خود يا در مواردى با انزواى از آنها، با اعضاى ديگر اقليت‌ها و گروههاى قومى و بقيه انسانها تفاوتى ندارند.