هرتصل همچنين توانست با مسئولين روسيه يادداشت تفاهمى امضا كند كه مفاد آن عبارت بود از اينكه حكومت روسيه تلاش‌هاى بى‌وقفه خود را در تركيه به كار بندد تا ورود يهود به فلسطين آسان و زمينه رساندن كمكهاى منابع يهودى به آنان فراهم آيد و سازماندهى گروههاى صهيونيستى پايبند به برنامه بال را تسهيل كند. همچنين به بانك شهرك‌سازى يهودى اجازه داده شد تا سهام خود را در روسيه مشروط به افتتاح يك شعبه در روسيه، به فروش برساند و حكومت بتواند بر فرآيند فروش سهام نظارت كند. همچنين بليفيه به هرتصل نامه‌اى با امضاى خود نوشت (محتويات نامه با تزار مورد بحث قرار گرفت) كه در آن اعلام شد حكومت روسيه تا زمانى كه هدف صهيونيسم بر پايى حكومتى مستقل در فلسطين باشد با آن نظر مساعد دارد و آماده كمك به آن است. اين كمك ممكن است به شكل حمايت از نمايندگان صهيونيست‌ها در برابر حكومت عثمانى و تسهيل فعاليت گروههاى هجرت و اعطاى كمك مالى به آنها از محل ماليات‌هاى دريافت‌شده از يهوديان صورت گيرد. هرتصل بعدها از اين نامه در چندين مناسبت بهره‌بردارى كرد.
طرح شرق افريقا (يا تلاش وزارت استعمار انگليس براى اسكان مازاد بشرى يهود در كنيا) را مى‌توان به عنوان يكى از مهم‌ترين اعلاميه‌هاى بالفورى تلقى كرد. اين پروژه با اعلاميه‌هاى ذكر شده در بالا تفاوت چندانى ندارد هر چند نسبت به آنها جدى‌تر و مشخص‌تر بودند. همچنان‌كه اين پروژه در بسيارى از جوانب شبيه اعلاميه بالفورى مشهور مى‌باشد.
آخرين اعلاميه‌هاى بالفورى در آلمان بعد از صدور اعلاميه بالفور در انگليس صادر شد.
چون صهيونيست‌ها از وضعيت بين المللى ناشى از ركود حاكم بر جبهه‌هاى جنگ سال ١٩١٦ م استفاده كرده، حكومت آلمان را براى صدور بيانيه‌اى رسمى با مضمون توجه به صهيونيسم در فلسطين تشويق كردند، اما حكومت آلمان هنوز عضو پيمانى بود كه با حكومت عثمانى بسته شده بود. نيز بيم آن را داشت كه وخامت وضعيت نظامى به امضاى پيمان جداگانه صلح بين حكومت عثمانى و هم‌پيمانهاى آلمان منجر شود. از آنجا كه آلمان نمى‌خواست به خاطر صهيونيست‌ها خود را قربانى كند در پاسخ به درخواست صهيونيسم بسيار درنگ كرد. سپس خود اعلاميه بالفور در سال ١٩١٧ م صادر گرديد.