مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٨٨ - محلّ اقامت و موطن افرادی که به طَبَرْسیّ معروف شدهاند

٤. طَبْرِسیّ، أبونصر رضیّ‌الدّین الحَسَن بن الفَضل بن الحَسَن، صاحب کتاب جلیل و شریف مکارم الأخلاق است: او فرزند صاحب تفسیر مجمع البیان است، و مصادر رجال و تراجم تصریح کرده‌اند که: ”کان فاضلًا فقیهًا محدِّثًا جلیلًا.“ او غیر از مکارم الأخلاق کتب دیگری دارد.

٥. طَبْرِسیّ، أبوالفَضل علیّ بن الحَسَن بن الفَضْل بن الحَسَن، صاحب کتاب مشکاة الأنوار است: او این کتاب را در تتمیم و تکملۀ کتاب پدرش، مکارم الأخلاق، نوشته است.

و از آنچه ذکر شد، صاحب مجمع البیان أبوعلی فضل بن حسن و فرزندش أبونصر حسن بن فضل و نواده‌اش أبوالفضل علیّ بن حسن، تفرشی بوده‌اند و همۀ آنان را در لقب باید طَبْرِسِیّ گفت.

تراجم این بزرگان در روضات الجنّات و الکُنی و الألقاب و ریحانة الأدب آمده است، و در لغت‌نامۀ دهخدا راجع به کلمۀ طبرسیّ و استناد و انتساب آنان بحث مشبعی کرده است.

٦. طَبَرْسِیّ، حاج میرزا حسین نوریّ بن العلاّمة شیخ محمّدتقی نوریّ، صاحب کتاب مستدرک الوسائل و نجم الثاقب و دارالسّلام و لؤلؤ و مرجان و کتب دیگر: از اهل مازندران بوده است.

و به همین مناسبت، خواهرزادۀ او شهید مظلوم آیةالله حاج شیخ فضل ‌الله نوری که او نیز به طَبَرسیّ معروف است، از اهل نور مازندران بوده‌اند.

و این دو نفر را باید طبری گفت، و طَبَرْسی غلط است.

افراد دیگری از رجال علم و ادب نیز به طَبَرْسی معروف‌اند که شرح آنان در کتب تراجم آمده است، و ما به جهت اختصار و ایجاز به همین‌قدر اکتفا کردیم.[١]و[٢]

[١]. جهت اطّلاع بیشتر رجوع شود به ولایت فقیه، ج ٣، ص١٢٠.

[٢]. جنگ ١٦، ص ٩٣.