مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ١٦٦ - عَمرُو بن حُجر الکندی (المعروف بِامرؤ القیس)
در مجموعه اشعاری که با معلّقات سبع در یک مجلّد تجلید و صحافی شده است و به طبع سنگی مطبوع، و صفحههایش شمارهگذاری ندارد، در ورق ماقبل آخر از آن گوید:
«قال امرؤُ القَیس، عَمرُو بن حُجر الکندی:
|
دَنَت السّاعةُ و انْشَقَّ القَمَرْ |
عن غزالٍ صاد قَلبی و نَفَرْ |
|
|
أحوَرٌ قد حِرتُ فی أوصافِهِ |
ناعِسُ الطَّرفِ بِعَینَیهِ حِوَرْ |
|
|
مَرَّ یَومَ العیدِ فی زینَتِهِ |
فَرَمانی فَتَعاطی و عَقَرْ |
|
|
بِسِهامٍ مِن لِحاظٍ فاتِکٍ |
فتَرَکْنی کَهَشیمِ المُحتَظَرْ |
|
|
و إذا ما غابَ عَنّی ساعَةً |
کانَتِ السّاعَةُ أدهی و أمَرّ |
|
|
کَتَبَ الحُسنُ علی وَجنَتِهِ |
بِرَحیقِ المِسکِ سَطرًا مُختَـصَرْ |
|
|
عادَةُ الأقمارِ تَـسری فی الدُّجی |
فَرَأینا اللّیلَ یَسـری فی القَمَرْ |
|
|
بِالضُّحی و اللَّیل فی طُرَّتِهِ |
فرقة ذَا النّورِ کَم شَیءٍ زَهَرْ |
|
|
قُلتُ إذ شَقَّ العِذارُ[١] خَدَّهُ |
دَنَتِ السّاعَةُ و انْشَقَّ القَمَرْ[٢] |
و له أیضًا:
|
أقبَلَ و العُشّاقُ مِن خَلفِهِ |
کَأنَّهم مِن حَدَبٍ یَنسِلونَ |
|
|
و جاءَ یَومَ العیدِ فی زینَتِهْ |
لِمِثْلِ ذا فَلیَعمَلِ العامِلون»[٣] |
جرجی زیدان در تاریخ آداب اللغة العربیّة، طبع ثالث مطبعۀ هلال، در صفحه ٩٢ الی ٩٦ از جلد ١ گوید:
«توفّی نحو سنة ٥٦٠ میلادی. هو أشهر شعراء الجاهلیّة و أشرفهم أصلًا و
[١]. التهذیب: «عذار اللجام: ما وقع منه علی الخدّ.» (محقّق)
[٢]. قابل ذکر است حضرت علاّمه طهرانی ـ رضوان الله علیه ـ همین ابیات را با قدری اختلاف در ص ١٧٧ آوردهاند. [محقّق]
[٣]. تعلیقات النّقض، ج ٤، ص ١٢٣٤.