مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٨١ - وی مردی جَبان و ترسو بود

آله و سلّم مشهدًا قطّ.“

قالت صفیّة، بنت عبدالمطّلب، عمّة رسولالله: ”کان معنا حسّان فی حصن فارغ یوم الخندق مع النساء و الصّبیان؛ فمرّ بنا فی الحصن رجلٌ یهودیٌّ، فجعل یطوف بالحصن. و قد حاربت بنوقریظة و قطعت ما بینها و بین رسولالله؛ و لیس بیننا و بینهم أحدٌ یدفع عنّا؛ و رسولالله و المسلمون فی نحور عدوّهم، لا یستطیعون أن ینصرفوا إلینا إن أتانا آتٍ.“

قالت: فقلت: یا حسّان! أنا والله لا آمن أن یدلّ علینا هذا الیهودیُّ أصحابه! و رسولالله صلّی الله علیه و آله و سلّم قد شغل عنّا؛ فانزِل إلیه و اقْتُله!

قال: یغفر الله لکِ، یا ابنةَ عبد المطّلب! ما أنا بصاحب شجاعة.

قالت: فلمّا قال لی ذلک و لم أر عنده شیئًا، اعتجرتُ ثمّ أخذت عمودًا و نزلت إلیه، فضربته بالعمود حتّی قتلتُه؛ ثمّ رجعت إلی الحصن و قلت: یاحسّان! اِنزِل إلیه و اسلُبه! فإنّه لم یمنعنی مِن سَلبه إلّا أنّه رجلٌ!

فقال: ما لی بسلبه من حاجة، یا ابنة عبدالمطّلب!

و کان حسّان اقتدی فی فعله بهذا الشّاعر فی قوله:

[١]. این قضیه را واقدی در مغازی، ج ١، ص ٢٨٨ ذکر نموده است؛ و نیز ابن أبی‌الحدید در شرح نهجالبلاغه، ج ١٥، ص ١٥ و ١٦ آورده است.

[٢]. جنگ ١٥، ص ١٢٥.