مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٢٥٩ - در احوالات امام علی النقی علیهالسّلام و برادرشان موسی مُبَرقَع

فَأبی علیه موسی؛ و قَرَّرَ[١] علیه أبُو‌الحَسَنِ علیهالسّلام القَولَ و الوَعظَ، و هو مُقیمٌ علی خِلافِهِ. فلمّا رَأی أنّه لا یُجِیبُ، قال علیهالسّلام له:

أما إنّ المَجلِسَ الّذی تُریدُ الاجتِماعَ مَعَه علیه، لا تَجتَمِعُ علیه أنتَ و هو أبَدًا.“

قال: ”فَأقامَ موسی ثَلاثَ سِنینَ یَبکُرُ کُلَّ یَومٍ إلی بابِ المُتوَکِّلِ، فیُقالُ له: قد تَشاغَلَ الیَومَ! فیَروحُ فیَبکُرُ، فیُقالُ له: قَد سکِر! فیَبکُرُ، فیُقالُ له: قد شَرِبَ دَواءً. فمازالَ علی هَذا ثَلاثَ سِنینَ حتّی قُتِلَ المُتوَکِّلُ، و لم یَجتَمِع معه عَلی شَرابٍ.“»[٢]

مرحوم مامقانی در تنقیح المقال، جلد ٣، صفحه ٢٥٩ فرموده است:

«موسی بن محمّد الرضا علیهالسّلام أخو الهادی علیهالسّلام، عَنوَنه المیرزا (ره) کذلک و قال: ”روَی المفید فیه روایةً فی إرشاده و تنبئ عن شیء فیه.“ ـ انتهی.»

در اینجا مامقانی تمام روایت ارشاد را ذکر می‌کند و سپس می‌گوید: «و دلالته علی فسقه واضحة، لا لما نسب إلیه من شرب النبیذ و نحوه عند المتوکل، لمنع فسق المخبر عن قبول جَرْحِه؛ بل لظهور کلامه فی أنّ ذلک عملُه، و أشَدُّ منه مخالفَتُه للإمام علیهالسّلام و إصراره علی عدم إطاعته فی نهیه إیاه عن المنکر، حتّی التجأ علیهالسّلام إلی إعمال ما أقدره الله تعالی علیه من منعهما من الاجتماع ثلاثَ سنینَ.»

و مرحوم محدث قمی در منتهی الآمال، طبع رحلی علمیّه اسلامیه، جلد‌٢، صفحه٢٣٥ گوید:

«موسی مبرقع جد سادات رضویّه است و رشتۀ اولادش تا به حال بحمد الله منقطع نگشته [و بسیاری از سادات، نسب ایشان به او منتهی می‌شود]. و او اوّل کسی است که از سادات رضویّه به قم وارد شد در سنه ٢٥٦، و پیوسته بر روی خود

[١]. خ ل: فکرّر.

[٢]. الإرشاد، ج ٢، ص ٣٠٧.