مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ١٩٧ - الفضل بن الحسن بن الفضل، المعروف بالشّیخ الطَّبَرْسی،ّ أمینالدّین أبوعلیّ

در تنقیح الرّجال، جلد ٣، صفحۀ ٤ در باب الکنی به نام فرزدق مفصّلاً ترجمۀ او را آورده است، و نام او را همام بن غالب بن صعصعة گفته، و کنیه‌اش ابوفراس بوده است.

ما در نور ملکوت قرآن، جلد ٣، صفحۀ ١٥ و ١٦ مطلبی را از امیرالمؤمنین علیهالسّلام دربارۀ او ذکر نموده‌ایم.

آیةالله سیّد حسن صدر در کتاب تأسیس الشّیعة لعلوم الاسلام، صفحۀ ١٨٦ و ١٨٧ دربارۀ او و دربارۀ قصیدۀ او مطالبی ذکر نموده است.

مستشار عبد‌الحلیم جندی در کتاب الإمام جعفر الصّادق، صفحۀ ١٣٩ در تعلیقه، حجّ هشام را ذکر کرده است و از این قصیده یازده بیت آورده، و سپس غضب هشام و امر به حبس فرزدق را آورده است، و عطای حضرت را آورده است.

در کتاب العیون و المحاسن، که از کلام شیخ مفید و تحریر سیّد مرتضی است، از طبع نجف اشرف، جلد ١، صفحۀ ١٨ و ١٩، شانزده بیت از این قصیده را ذکر نموده است.[١]

الفضل بن الحسن بن الفضل، المعروف بالشّیخ الطَّبَرْسی،ّ أمین‌الدّین أبوعلیّ

[تأسیس الشّیعة لعلوم الإسلام] صفحة ٤١٩:

«و منهم: الشّیخ أمین‌الدّین أبوعلیّ، الفضل بن الحسن بن الفضل الطّبرسی ـالمتقدّم ذکره فی الطّبقة السّابعة فی أئمّة التّفسیرـ المتوفّی سنة أربعین و خمس‌مائة بسبزوار؛ انتقل من طبرستان إلی المشهد الرضویّ و أقام هناک مدّة من الزّمان، ثمّ منها إلی سبزوار و دُفن هناک.

[١]. جنگ ٨، ص ٩٠.