مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ١١٠ - أشعار حِمّانی فرزند زید شهید در قرن سوّم

نموده است، و اشعاری را از بزرگان در رثاءِ او ذکر کرده است؛ و در صفحه ٧١ و صفحه ٧٢ این ابیات را از سدیف بن میمون، در قصیده‌ای که سروده است آورده است:

و صاحب بن عبّاد دربارۀ زید گفته است:

و شیخ میرزا محمّدعلی أوردُبادی در قصیدۀ ٢٥ بیتی، در مدح و رثاءِ زید گفته است مطالبی را که اوّلش این بیت است:

و سیّد علی‌نقی نقوی لکهنوی در قصیدۀ ٢٢ بیتی مطالبی سروده است، و اوّلش این است:

و چون ابن‌تیمیّه در منهاج السّنة، جلد ٢، صفحه ١٢٦، و سیّد محمود آلوسی در رسالۀ مطبوعۀ خود در کتاب السنّة و الشّیعة، صفحه ٥٢، و قصیمی در کتاب الصِّراع بین الإسلام و الوثنیة، شیعه را متّهم کرده‌اند که زید بن علی را رفض کرده و شهادت بر کفر و فسق او داده‌اند؛ و دامان شیعه از این لوث پاک است، بلکه شیعه به‌طور مطلق زید را شهید و عالی‌مقام و مجاهد فی‌سبیل‌الله می‌داند؛ لذا مرحوم امینی در الغدیر، جلد ٣، صفحه ٧٥، به‌عنوان مؤاخذه با آنها چنین خطاب می‌کند:

«ألا مِن مُسائِلٍ هؤلاءِ عن أنّ زیدًا إنْ کان عندهم و عند قومهم فی جانب

[١]. المِهراس: ماءٌ بجبل أُحد؛ و القتیل بجنبه: حمزة بن عبدالمطّلب سلام الله علیهما.

[٢]. الغدیر، ج ٣، ص ١٠٨.