آسمان و جهان (ترجمه کتاب السماء و العالم بحار الأنوارجلد 14) - علامه مجلسی - الصفحة ٢٤٣ - اخبار وارده در اين باب

گفت بيننده فرمود بيننده چه اندازه است؟ گفت باندازه يك عدسه يا كمتر، فرمود:

اى هشام بنگر پيش رويت و بالاى سرت و هر چه بينى بمن گزارش بده، گفت:

آسمان بينم و زمين و خانه‌ها، كاخها دشتها، كوهها و نهرها، امام فرمود: آنكه تواند آنچه را بينى در يك عدسه يا كمتر درآورد توانا است كه جهان را همه در يك تخم مرغ درآورد كه نه جهان كوچك شود و نه تخم مرغ بزرگ، هشام درافتاد و دو دست امام و سر و پايش را بوسيد و گفت: مرا بس است يا ابن رسول اللَّه و بر گشت بخانه‌اش.

فردا ديصانى نزدش آمد و باو گفت: من آمدم سلامى كنم و نيامدم جواب بگيرم، و هشام باو گفت: اگر جواب ميخواهى اينست جواب- الخبر-.

ميگويم: در حلّ اين خبر چند راه است كه در كتاب توحيد آوردم و بهر تقدير دلالت دارد كه ديد بنقش در ديده است، و بنا ببرخى وجوه گذشته محتمل است كه جواب اقناعى باشد بنا بر مقدمه مشهورى كه رؤيت درآمدن صورت ديد شده است در ديده، و منافات ندارد كه حقيقت ديد به برون شدن پرتو باشد از ديده و افتادن آن بر ديد شده.

٦- در اختصاص (١٤٢) عالم گفت: خدا دو جهان پيوست آفريده بالا و پائين و هر دو را در آدميزاده تركيب كرده، خدا جهان را كرده آفريده و سر آدمى چون گنبد فلك است و مويش چون شماره اختران دو چشمش چون خورشيد و ماه دو سوراخ بينى چون شمال و جنوب دو گوش چون مشرق و مغرب چشمكش چون برق و سخنش چون رعد و راه رفتنش چون گردش اختران نشستن چون شرف آنها و خوابش چون هبوطشان مرگش چون احتراق آنها.

در پشتش ٢٤ مهره است بشمار ساعات شب و روز سى روده دارد بشمار سى روز ماه ١٢ پيوند چون ١٢ ماه سال ٣٦٠ رگ چون ٣٦٠ روز سال ٧٠٠ پى و ١٢ عضو چون اندازه ماندن جنين در شكم مادر از چهار آبش آفريده: شور در دو