آسمان و جهان (ترجمه کتاب السماء و العالم بحار الأنوارجلد 14) - علامه مجلسی - الصفحة ٢٥٠ - اخبار وارده در اين باب
خور نيست باينكه كامجوئى دنيا را پيشخريد كند و بخود نويد و آرزوى توبه دهد در آينده، و بدين نويد وفا نكند.
زيرا دست كشيدن از رفاه و كامجوئى و رنج برى براى توبه بويژه در پيرى و ناتوانى تن كار دشواريست و آدمى در امان نيست كه با پسانداختن توبه دچار غافلگيرى مرگ شود و بىتوبه بميرد، چون كسى كه وامى دارد تا سررسيدى و ميتواند آن را بپردازد ولى پس اندازد تا سررسيد و مالش نابود شده باشد و وام او بماند، پس بهتر براى آدمى اينست كه اندازه عمرش را نداند، و پيوسته در انتظار مرگ باشد و گناه را رها كند و بكار خوب پردازد.
اگر گوئى: همين اكنون هم كه اندازه عمرش از او نهانست و هر دم در انتظار مرگ است بهرزگى گرايد و در محرمات پردهدرى كند، گوئيم تدبير اين كار همانست كه انجام شده و اگر آدمى با اين وضع از بدكارى خوددارى نكند همانا از بيباكى و سخت دلى او است نه از اشتباه در تدبير، چنانچه پزشك بسا براى بيمار آنچه را سودش دارد شرح دهد. و اگر بيمار خلاف گفته پزشك كند و دستورش بكار نبندد و از آنچه بازش داشته بازنايستد از گفته او سودى نبرد و بدى از پزشك نيست بلكه از خود او است كه از وى نپذيرفته، و اگر آدمى كه هر ساعت در معرض مرگ است از گناه بازنايستد براستى اگر اعتماد بماندن خود داشت بيشتر بگناهان بزرگ ميپرداخت و انتظار مرگ بهر حال بهتر است برايش از اعتماد بزنده ماندن.
بعلاوه گرچه برخى مردم از مرگ بيخبرى كنند و بدان پند نگيرند برخى ديگرشان از آن پند پذيرند و از گناه دست بازدارند و بكار خوب پردازند، و اموال و پساندازهاى باارزش را بمستمندان و گدايان بصدقه پردازند، و عدالت نبود كه اينان از اين عدل بىبهره مانند با اين تدبير براى اينكه آنان از آن بهره نبرند.