آسمان و جهان (ترجمه کتاب السماء و العالم بحار الأنوارجلد 14) - علامه مجلسی - الصفحة ٣٠٦ - باب چهل و هفت مايه تن آدمى و اجزائش، تشريح اندام و منافع آنها، تاثير آنها در احوال نفس

ابن سعيد در جامع خود و علّامه- ره- در تحرير گفته: در بندآمدن نفس ديه باشد و در برخى از آن بحساب آنچه بيند.

٣٠- در تهذيب: بسندش از امام ششم ٧ كه رسول خدا ٦ در بدر فرمود: بخاك نسپاريد جز كميش را- يعنى كسى كه آلت مرديش كوچك است- و فرمود: اين نباشد جز در مردم ارجمند.

٣١- در توحيد مفضّل: بينديش اى مفضّل در ابزار جماع در مرد و زن كه چگونه با هم مناسبند براى نر آلتى ساخته شده كه برخيزد و كشيده شود تا نطفه را برحم برساند زيرا بايدش تا آنچه از آب دارد در آن بريزد و ماده را ظرفى است تودار تا هر دو آب را در خود گيرد و فرزند را بردارد و برايش گشاد شود و نگهش دارد تا رسيده شود آيا اين از تدبير حكيمى نازك‌بين نيست؟

سبحانه و تعالى عمّا يشركون.

بينديش اى مفضّل در همه اعضاء بدن و آماده كردن هر كدام براى نياز برآوردن: دو دست براى كار دو پا براى رفتن دو چشم براى رهجوئى دهن براى خوردن معده براى هضم كبد براى جوهرگيرى سوراخها براى برون كردن زيادى ظروف تن براى در خود گرفتن فرج براى برپا داشتن نژاد و همچنين در هر عضو بينديشى و بررسى كنى دريابى روى درستى و حكمت اندازه‌گيرى شده.

مفضّل گفت: گفتم: اى مولايم مردمى پندارند اينها از كار طبيعت است.

فرمود: اى مفضّل از آنها بپرس طبيعت دانا و توانا است بر اين گونه كارها يا نه؟ اگرش توانا و دانا دانند همان آفريننده است كه اين وصف را دارد و اگر بى‌دانش و قصد اين كارها كه بينى كند كه درست و حكيمانه است بايد گفت كار خالق حكيم است و آنچه‌اش طبيعت نامند روش آفرينش او است كه اجراء كند.

بينديش اى مفضّل كه چگونه غذاء بتن رسد و چه تدبيرى در آنست، خوراك‌