آسمان و جهان (ترجمه کتاب السماء و العالم بحار الأنوارجلد 14) - علامه مجلسی - الصفحة ٢٩٧ - باب چهل و هفت مايه تن آدمى و اجزائش، تشريح اندام و منافع آنها، تاثير آنها در احوال نفس

ولى من ميدانم، گفت پاسخ بده فرمود:

١- سر چند تيكه است براى اينكه ميان تهى اگر پيوسته باشد زود ميشكند و چون چند تيكه است از شكست دورتر است.

٢- موى بالاى آنست تا از بن آنها روغن بمغز رسد و از سر آنها بخارش برآيد و آن را از سرما و گرما نگهدارى كند.

٣- پيشانى بيمو است تا نور از آن بدو چشم برسد.

٤- خط و تخته بندى دارد تا عرق سر را نگهدارد و آدمى آن را بزدايد مانند جوى در زمين كه آب را نگهدارد.

٥- دو ابرو بالاى دو چشم براى برگرداندن روشنى فزونست از آنها، اى هندى نبينى كسى كه برابر نور فزون است دست بالاى ديده نهد تا بيش از اندازه كفايت آن را برگرداند.

٦- بينى را ميان آنها نهاد تا نور را برابر ميان آنها بخش كند.

٧- ديده بادامى است تا ميل دارو در همه آن برود و درد را بكشد، و اگر چهار گوش يا گرد بود ميل در آن نميچرخيد و دارو بهمه آن نميرسيد و دردش برون نميشد.

٨- سوراخ بينى زير آنست تا دردها كه از مغز فروآيند از آن فروشوند و بوها از آن بمشام رسند، و اگر در بالا بود نه درد ميكشيد و نه بو درك ميكرد.

٩- سبيل و لب بالاى دهن براى نگهدارى آب مغز است از دهن تا خوراك و نوشابه را بر آدمى ناگوار نكند.

١٠- و ريش براى مرد نهاده شد تا نياز بكشف عورت نباشد و مرد از زن دانسته شود.

١١- دندان پيشين تيز است تا گاز بزند و آسيا پهن تا خورد كند و بجود نيش بلند است تا ستون دندانها باشد مانند ستون ساختمان.