آسمان و جهان (ترجمه کتاب السماء و العالم بحار الأنوارجلد 14) - علامه مجلسی - الصفحة ٢٩٨ - باب چهل و هفت مايه تن آدمى و اجزائش، تشريح اندام و منافع آنها، تاثير آنها در احوال نفس

١٢- و كف بيمويند تا بسايند و اگر مو داشتند آدمى از آنها چيزى كه برابرش بود نميفهميد.

١٣- مو و ناخن جان ندارند چون درازى آنها ناگوار است و زشت، و چيدن آنها نيكو و اگر جان داشتند چيدن آنها دردناك بود.

١٤- دل چون حب صنوبر است براى آنكه سرازير است و سرش باريك تا در شش درآيد و از آن خنك شود، تا مغز بگرمى آن بجوش نيايد.

١٥- شش دو تيكه است تا دل ميان آن فرورود از حركتش باد زده شود.

١٦- كبد كوژ است تا بمعده فشار آورد و بخارش را بكشد.

١٧- كليه چون دانه لوبيا است براى آنكه منى از آن قطره قطره بريزد و اگر چهارگوش يا گرد بود قطره نخست جلو دومى را ميگرفت و لذتى نميداد، زيرا منى از مهره‌هاى پشت به كليه ريزد و آن چون كرمى بسته و بازشود و آن را بتدريج بمثانه براند مانند بندقه از كمان.

١٨- تا شدن زانو به پس است براى اينكه آدمى به پيش ميرود و بايد حركاتش معتدل باشد و اگر نه چنين بود مى‌افتاد.

١٩- كف پا ميان تهى است چون چيزى كه سراسر روى زمين افتد سنگين شود مانند سنگ آسيا كه اگر بر كناره باشد كودكى هم آن را بجنباند و اگر برو افتد نقلش بر مرد هم دشوار است.

هندى گفت: اين دانش تو از كجا است؟ فرمود: از پدرانم برگرفتم از رسول خدا ٦ از جبرئيل از پروردگار جهانيان، هندى گفت: راست گفتى و من گواهم جز خدا معبودى بحق نيست و باينكه محمّد رسول خداست و بنده او و باينكه تو اعلم مردم زمان خود هستى.

بيان: از كلام اهل لغت برآيد كه سن و ضرس يك معنا دارند ولى از تعبير و اخبار و جز آنها برآيد كه سن دندانهاى پيشينند و ضرس دندانهاى آخرين كه پهنند، «ليوصل بوصوله» يعنى براى رسيدن مو بمغز روغن بدان رسد يا مقصود