آسمان و جهان (ترجمه کتاب السماء و العالم بحار الأنوارجلد 14) - علامه مجلسی - الصفحة ٣٠٩ - باب چهل و هفت مايه تن آدمى و اجزائش، تشريح اندام و منافع آنها، تاثير آنها در احوال نفس

ماند و بلكه از بسيارى چيزها كه بهائم بدان رهبرند نادانست نبينى چگونه اعضاء و عقل و صفات ديگر كه بصلاح آدميند و اگر هر كدام را نداشته باشد خلل بزرگى بزندگى او رسد همه در آفرينش او كامل است و چيزى از آنها كم ندارد، و اين جز از تقدير و دانش آفريننده او نيست.

مفضل گويد: گفتم مولايم پس چرا برخى مردم بعضى اعضاء خود را ندارند و زيانى كه فرمودى بدانها ميرسد؟ فرمود: اين براى تأديب و پند آن كس و ديگرانست چنانچه بسا پادشاهان مردمى را كيفر كنند و پند دهند و بر آنها خرده نگيرند بلكه آنها را بستايند و تدبير آنها را درست شمارند، و آنگه براى آنان كه بچنين بلاها دچارند اگر شكر كنند و بخدا بازگردند پس از مرگ ثوابى است كه فائده دنيوى آن اعضاء را كم شمارند و اگر پس از مردن مخير شوند برگشت با همان بلاها را برگزينند تا ثواب بيشتر يابند.

بينديش اى مفضّل در اعضائى كه تك و جفت آفريده شدند و چه حكمت و تقدير و درستكارى و تدبيرى در آنها است، سر را خدا تك آفريده و صلاح آدمى نبود كه دو سر باشد، نبينى كه اگر سرى ديگر بسر آدمى افزوده شود سنگينى دارد و سودى ندارد، زيرا همه حواسى كه بدان نياز دارد در همين يك سر هستند، و آنگه اگر آدمى دو سر داشت دو بخش ميشد و اگر با يكى سخن ميگفت ديگرى بيكاره بود و اگر با هر دو يك سخنى ميگفت پرگوئى بيجا بود، و اگر بهر كدام سخنى ديگر ميگفت شنونده نميدانست بكدام گوش دهد و ترتيب اثر كند، و درهمى‌هاى ديگر از اين قبيل بوجود مى‌آمد.

دو دست از جفتهايند، آدمى يك دست خيرى ندارد زيرا بكارهائى كه نياز دارد اخلال شود، نبينى كه نجّار و بناء اگر يك دستشان فلج شد نميتوانند كار كنند و اگر كنند درست نكنند و مانند آدم دو دست انجام ندهند بسيار بينديش اى مفضل در آواز و سخن و ابزار آماده در دندانها، گلوگاه چون نى است براى بر آمدن آواز و زبان و دو لب و دندانها براى ساختن حروف و آهنگ نبينى كسى كه‌