شريف و هو شهري و حملة العرش تعظّمه و تعرف حقّه و هو شهر زاد اللّه فيه أرزاق المؤمنين لرمضان و تزيّن فيه الجنان و إنّما سمّي شعبان لأنّه يتشعّب فيه أرزاق المؤمنين لرمضان و هو شهر العمل فيه تضاعف الحسنة سبعين و السّيّئة محطوطة و الذّنب مغفور و الحسنة مقبولة و الجبّار جلّ جلاله يباهي فيه بعباده ينظر من عرشه إلى صوّامه و قوّامه فيباهي بهم حملة عرشه فقام عليّ بن أبي طالب ٧ فقال بأبي أنت و أمّي يا رسول اللّه صف لنا شيئا من فضله لنزداد رغبة في صيامه و قيامه نتهجّد للجليل فيه- فقال ٦.

... ابن عباس مى‌گويد، در حالى‌كه اصحاب رسول خدا ٦ نزد آن حضرت ٦ درباره فضايل شعبان سخن مى‌گفتند، آن حضرت ٦ فرمودند: ماه شريفى است و آن ماه من است. حمل كنندگان عرش آن را بزرگ مى‌دارند و قدر آن را مى‌شناسند و آن ماهى است كه ارزاق مؤمنين براى رمضان در آن زياد مى‌شود و بهشت آراسته مى‌گردد. و فقط به اين جهت شعبان ناميده شده كه ارزاق مؤمنين در آن زياد مى‌شود. آن ماه عمل است كه در آن حسنه هفتاد بار دو چندان گرديده، بدى‌ها ريخته شده گناهان آمرزيده شده و حسنات قبول مى‌شود، خداى بزرگ به بندگان خود مباهات مى‌نمايد، از عرش خود به روزه‌داران و عبادت‌كنندگان نگريسته و بخاطر ايشان به حمل‌كنندگان عرش خود مباهات مى‌نمايد. در اينجا على بن ابى طالب ٧ بلند شد و عرض كرد: پدر و مادرم فداى تو. اى رسول خدا! مقدارى از برترى آن را بيان فرماييد تا رغبت ما به روزه و عبادت آن بيشتر شده و براى خداى بزرگ در آن، شب‌زنده‌دارى كنيم. آن حضرت ٦ فرمودند:

من صام أوّل يوم من شعبان كتب اللّه له سبعين حسنة الحسنة تعادل عبادة سنة.

كسى كه روز اوّل ماه شعبان روزه بگيرد، خداوند براى او هفتاد حسنه مى‌نويسد كه هر حسنه‌اى برابر با يكسال عبادت است.

و من صام يومين من شعبان حطّ عنه السّيّئة الموبقة.

و كسى كه دو روز از ماه شعبان را روزه بگيرد، گناهى كه هلاك‌كننده و نابودكننده است از او مى‌ريزد.

و من صام ثلاثة أيّام من شعبان رفع له سبعين درجة في الجنان من درّ و ياقوت.