و من صام من رجب اثنين و عشرين يوما نادى مناد من السّماء أبشر يا وليّ اللّه بالكرامة العظيمة و مرافقة الّذين أنعم اللّه عليهم من النّبيّين و الصّدّيقين و الشّهداء و الصّالحين و حسن أولئك رفيقا.

و كسى كه بيست و دو روز از رجب را روزه بگيرد، منادى از آسمان ندا مى‌دهد: اى دوست خدا! مژده باد تو را به كرامت بزرگ و دوستى با كسانى كه خداوند آنها را متنعم نموده چون پيامبران، راستگويان، شهدا و صالحان، و واقعا آنان چه دوستان خوبى هستند!

و من صام من رجب ثلاثة و عشرين يوما نودي من السّماء طوبى لك يا عبد اللّه نصبت قليلا و نعمت طويلا طوبى لك إذا كشف الغطاء عنك و أفضيت إلى جسيم ثواب ربّك الكريم و جاورت الخليل في دار السّلام.

و كسى كه بيست و سه روز از رجب را روزه بگيرد، از آسمان او را ندا مى‌دهند: خوشا به حالت اتصال به درخت طوبى روزى تو باد اى بنده خدا! زحمت كمى كشيدى ولى نعمت‌هاى زيادى به‌دست آوردى. خوشا به حال تو هنگامى كه پرده از پيش رويت برداشته شود و به ثواب بزرگ پروردگار كريمت برسى و در «دار السلام» مجاور و همراه ابراهيم خليل ٧ گردى.

و من صام من رجب أربعة و عشرين يوما فإذا نزل به ملك الموت يراءى [تراءى‌] له في صورة شابّ عليه حلّة من ديباج أخضر على فرس من أفراس الجنان و بيده حرير أخضر ممسّك بالمسك الأذفر بيده قدح من ذهب مملوء من شراب الجنان فسقاه إيّاه عند خروج نفسه و هوّن به عليه سكرات الموت ألما ثمّ يأخذ روحه في تلك الحريرة فيفوح منها رائحة يستنشقها أهل سبع سماوات فيظلّ في قبره ريّان و يبعث من قبره ريّان حتّى يرد حوض النّبيّ ٦.

و كسى كه بيست و چهار روز از رجب را روزه بگيرد، فرشته مرگ به‌صورت جوانى سراغ او مى‌آيد كه رداء سبزى بر او افتاده و بر اسبى از اسب‌هاى بهشتى سوار است، در دست او حرير سبزى است كه با مشك بسيار خوشبو معطر شده و جامى طلايى كه پر از شراب بهشتى در دست داشته كه هنگام خروج جانش آن را به او مى‌نوشاند و سختى‌هاى مرگ را براى او آسان مى‌نمايد و آنگاه روح او را در آن حرير مى‌گذارد كه در اين حال بويى از آن برمى‌خيزد كه اهل آسمان‌هاى هفتگانه آن را احساس مى‌نمايند. او در قبر خود سيراب مانده و از قبرش نيز سيراب برانگيخته مى‌شود تا زمانى كه به حوض پيامبر ٦ برسد.