نشد. از راه حرام رفت، باز هم موفق نشد. شيطان به سراغ او آمده و گفت: از راه حلال به دنبال دنيا رفتى، موفق نشدى و از راه حرام نيز موفق نشدى. مى‌خواهى كارى به تو ياد بدهم كه مالت بسيار، دنيايت آباد و دوستدارانت زياد شوند؟ گفت: بله. گفت دين بساز و مردم را به آن دعوت كن. او نيز همين كار را كرد. مردم حرفش را قبول كرده و از او فرمانبردارى نمودند. در نتيجه او به دنيايش رسيد. پس از مدّتى با خود گفت: كار بدى كردم كه دينى ساختم و مردم را به آن دعوت كردم. توبه‌اى ندارم جز اين‌كه به سراغ پيروانم بروم و آنان را از راه خطايى كه مى‌روند آگاه سازم و آنگاه سراغ پيروانش رفت و مى‌گفت: دينى كه شما را به آن دعوت نمودم.

باطل بود. و آن دين را خود ساخته بودم. آنان در پاسخ گفتند: دروغ‌گويى. دين ما حق است ولى تو شك كرده و از دين خود برگشته‌اى. وقتى چنين ديد، زنجير را با ميخ در زمين محكم كرده و آن را به گردن خود آويخت و گفت: تا زمانى كه خداوند مرا نبخشيده است، آن را باز نمى‌كنم. خداوند به پيامبر خود وحى نمود كه به فلانى بگو: به عزتم سوگند! اگر آن‌قدر مرا بخوانى كه بندهاى بدنت از يكديگر جدا شود تو را نبخشم. مگر اين‌كه كسانى را كه با عقيده به دين ساختگى از دنيا رفته‌اند، زنده كنى و آنان را آن دين برگردند.

٢. حدّثني محمّد بن الحسن قال حدّثني محمّد بن الحسن الصّفّار عن يعقوب بن يزيد عن حمّاد بن عيسى عن حريز يرفعه قال كلّ بدعة ضلالة و كلّ ضلالة سبيلها النّار.

... معصوم ٧ فرمودند: هربدعتى گمراهى است، و هرگمراهى راهى است به سوى دوزخ.

٣. أبي رحمهم اللّه قال حدّثني سعد بن عبد اللّه عن أحمد بن أبي عبد اللّه عن أبيه عن محمّد بن سنان عن أبي خالد عن محمّد بن مسلم عن أبي جعفر قال أدنى الشّرك أن يبتدع الرّجل رأيا فيحبّ عليه و يبغض.

... امام باقر ٧ فرمودند: كمترين درجه شرك اين است كه انسان از جانب خود نظرى داشته باشد و براساس آن دوستى و دشمنى كند.

٤. حدّثني محمّد بن موسى بن المتوكّل قال حدّثني عبد اللّه بن جعفر الحميريّ عن محمّد بن الحسين بن أبي الخطّاب عن الحسن بن محبوب عن عبد اللّه بن سنان عن أبي حمزة الثّماليّ قال قلت لأبي جعفر ٧ ما أدنى النّصب فقال أن يبتدع الرّجل شيئا فيحبّ عليه و يبغض عليه.