و من نكح امرأة حراما في دبرها أو رجلا أو غلاما حشره اللّه تعالى يوم القيامة أنتن من الجيفة يتأذّى به النّاس حتّى يدخل جهنّم و لا يقبل اللّه منه صدقا و لا عدلا و أحبط اللّه عمله و يدعه في تابوت مشدودا بمسامير من حديد و يضرب عليه في التّابوت بصفائحه حتّى يبشك [يتشبّك‌] في تلك المسامير فلو وضع عرق من عروقه على أربعمائة أمّة لماتوا جميعا و هو من أشدّ النّاس عذابا.

و كسى كه از پشت زنى به حرام با او نزديكى كند يا با پسربچّه يا مردى نزديكى كند، خداى متعال در روز قيامت او را بدبوتر از مردار محشور مى‌نمايد كه مردم از بوى او اذيّت مى‌شوند تا زمانى كه او را به جهنم برود و خداوند به هيچ وجه كلامى را از او قبول نمى‌كند و اعمال خير او نابود مى‌شود و او را در تابوتى كه با ميخ‌هاى آهنين بسته شده است، مى‌گذارند و با سنگ‌هاى پهن آن‌قدر روى آن تابوت مى‌زنند كه ميخهايش به بدنش فرومى‌رود. و اگر چهارصد امت گرفتار گوشه‌اى از گوشه‌هاى اين عذاب شوند، بدون شك همه آنها مى‌ميرند. و او از كسانى است كه سخت‌ترين عذاب‌ها را دارند.

و من زنى بامرأة يهوديّة أو نصرانيّة أو مجوسيّة أو مسلمة أو أمة أو من كانت من النّاس فتح اللّه عليه في قبره ثلاثمائة ألف باب من النّار تخرج منها حيّات و عقارب و شهب من نار فهو يحرق إلى يوم القيامة حتّى يؤمر به إلى النّار و يتأذّى النّاس من نتن فرجه فيعرف إلى يوم القيامة حتّى يؤمر به إلى النّار فيتأذّى به أهل الجمع مع ما هم فيه من شدّة العذاب لأنّ اللّه حرّم المحارم و ما أحد أغير من اللّه تعالى و من غيرته أنّه حرّم الفواحش و حدّ الحدود.

و كسى كه با زن يهودى، مسيحى، مجوسى، مسلمان- آزاد باشد يا كنيز- يا غير اينها زنا كند، خداوند سيصد هزار در از جهنّم در قبرش مى‌گشايد كه مارها، عقرب‌ها و شعله‌هاى آتش از آن خارج مى‌شود؛ او تا روز قيامت مى‌سوزد؛ مردم از بوى بد فرج او آزار مى‌بينند و او را تا روز قيامت به همين خصوصيت مى‌شناسند تا زمانى كه دستور برسد او را به جهنّم ببريد. و اهل محشر با وجود عذاب‌هاى سختى كه خود دارند از آن اذيّت مى‌شوند. زيرا خداوند حرام‌ها را حرام نموده است و كسى باغيرت‌تر از خداى متعال نيست. بخاطر غيرتى كه دارد، هرزگى‌ها را قطعا حرام نموده و حدود شرعى را تعيين نموده است.