اعتقادى به خود به طور مستمر و روزانه و نهايتاً رهانيدن روح از بند روزمرگى است. به عبارت ديگر، انسان در طول روز با توجه به شكل و حرفه خود و به دليل غرقه شدن در امور روزانه خود به طور طبيعى از اتصال به منبع و سرچشمه قدرت و رحمت الهى به دور مى‌شود. دعاء و نيايش ابزارى است جهت رها شدن از روزمرگى و يكنواختى حاصل از كار روزانه متربى. شايد به همين دليل باشد كه حضرت امام حسين عليه‌السلام در دعاى عرفه خود مى‌فرمايند: تَرَدّدى فى الاثار يوجب لى بُعدَ المزار. بنابراين، با توجه به اين ويژگى از دعا، اگرمتربى موفق به انجام آن به طور صحيح بشود، حقيقاً يك توفيق به حساب مى‌آيد.

دعا، تجلى فصاحت و بلاغت ادبى: از ويژگيهاى دعاهاى اسلامى، فصاحت و بلاغت حاكم بر جملات آن است. بلاغت و شفافيت كلام در دعاهاى اسلامى كه عمدتاً زبان حال ائمه معصومين (س) مى‌باشد از ويژگى‌هاى منحصر به فرد است. در يك بررسى موشكافانه تحقيقى كه مى‌تواند توسط دانشجويان تحصيلات تكميلى رشته فلسفه تعليم و تربيت با گرايش تعليم و تربيت اسلامى صورت بگيرد، مى‌توان نظم و هماهنگى حاكم بر جملات فرازهاى مختلف دعاهاى اسلامى را مشاهده نمود.

آهنگ موزون دعا: ويژگى ديگر دعاهاى اسلامى موسيقى حاكم بر جملات و متن آنها است. همان‌طور كه از افتخارات اسلام آن است كه قرآن كريم و كتاب آسمانى آن قابل تلاوت و تجويد با صداى دلنشين‌