در دسترس بوده است اما نهج البلاغه فعلى كه مجموعه‌اى از خطبه‌ها و حكمتها و نامه‌هاى امام على (ع) است، قبلًا به صورت پراكنده در ميان مردم بوده است و سيد رضى در قرن چهارم هجرى اينها را جمع آورى و به صورت كتاب درآورده است. به علاوه، سيدرضى آن قسمتهايى كه به نظر او از بلاغت و فصاحت ويژهاى برخوردار بوده است را گزينش كرده است و لذا بعد از قرآن، قديمى‌ترين كتاب شيعى كه از اول به صورت كتاب بوجود آمده و هم اكنون در دسترس مسلمين است همين صحيفه سجاديه مى‌باشد. لازم به ذكر است كه جناب زيدبن على بن الحسين (ع) وقتى در جنگ با امويان درگير بود كه منجر به شهادت او شد، صحيفه سجاديه را در دست داشت كه آن را به كسى سپرد و از آن دو نسخه بود كه در ابتداى صحيفه شرح اين موارد آمده است. صحيفه را امام سجاد (ع) انشاء فرمودند و فرزند ارجمندشان امام باقر (ع) آن را نوشته و امام صادق (ع) آن را مى‌شنيده است. لذا صحيفه سجاديه داراى اعتبار خاصى است زيرا كه از سوى سه معصوم تأييد شده است. مرحوم فيضالاسلام در ادامه مقدمه خود مى‌گويد: هر كس از روى اخلاق و با نيت پاك يكى از اين پنجاه و چهار دعا را بخواند و در فهم معناى آن انديشه نمايد بيدرنگ نور الهى در دل او تابيده، متوجه خدايتعالى گشته و در راه نيكبختى دنيا و آخرت قدم مى‌گذارد. اين كتاب در ميان علماء دين و بزرگان شيعه به «انجيل اهل بيت» و «زبور آل محمد عليهم السلام» لقب گرفته و همان‌طور كه انجيل عيسى و