سرزمين تازه‌اى مى‌كنند كه كاوش در آن هنوز آغاز نشده است و دست يافتن برآن بسيار سودمند است. آنچه تاكنون به طور مطمئنى مى‌دانيم اينست كه نيايش ثمرات مخصوص و لمس شدنى بسيار ببار مى‌آورد. نيايش، هر چقدر به نظر عجيب بنمايد، ما ناچاريم آن را همچون واقعيتى بنگريم كه هر چه بخواهد مى‌يابد و هر دردى را كه بكوبد در برابرش گشوده مى‌شود. روى هم رفته، احساس عرفانى نسبت به ديگر فعاليتهاى روحى يك اهميت فوق‌العاده‌اى را دار است زيرا اين احساس ما را با عظمت اسرار عالم معنى آشنا مى‌سازد، به وسيله نيايش است كه انسان به خدا مى‌رود و خدا در انسان ورود مى‌آيد.

ما نبايد نيايش را بهانه‌اى براى تن دادن به ضعف‌هاى اخلاقى، فقر، زبونى‌هاى و سستى‌هاى خود قرار دهيم. نيچه مى‌نويسد: «دعا كردن شرم‌آور است» در صورتى كه دعا كردن همچون آشاميدن و دم زدن هيچگاه شرم آور نيست. انسان همچنان كه به آب و اكسيژن نيازمند است به خدا نيز محتاج است. احساس عرفانى- در رديف قدرت مكاشفه، احساس اخلاقى، احساس جمال و نور عقل به شخصيت بشرى شكفتگى و انبساط پر معنا و كاملى مى‌بخشد. شك نيست كه توفيق در زندگى به رشد كامل هر يك از فعاليتهاى فيزيولوژيكى، عقلى، روانى و معنوى ما بستگى دارد. نيمى از روح عقل است و نيم ديگرش احساس. ما بايد هم زيبايى دانش را دوست بداريم و هم زيبايى خدا را و ما بايد به پاسكال با همان ايمان گوش فرا دهيم كه به دكارت.