نيايش بر روى صفات و خصائل انسان اثر مى‌گذارد، بنابراين بايد نيايش را پيوسته انجام داد. اپيكتت مى‌گفت: «بيش از آنچه نفس مى‌كشى به خدا بينديش». صبح نيايش كردن و بقيه روز را همچون يك وحشى بسر بردن بيهوده است. كوتاهترين انديشه‌اى كه در مغز خطور مى‌كند و يا درخواستى كه پنهانى در ذهن آدمى مى‌گذرد مى‌تواند انسان را در برابر خدا قراردهد، در اين صورت براى يافتن هر راهى از نيايش مى‌توان الهام گرفت. بنابراين نيايش خود يك طريقه زندگى كردن است. نيايش اگر در شرايط مناسبى انجام شود همواره نتيجه‌اى به دنبال خواهد داشت. رالف والدو امرسون‌[١] مى‌نويسد: «هيچ كس هيچ وقت نيايش نكرده است مگر آن كه چيزى دستگيرش شده است».

با وجود اينكه مردم متجدد به نيايش به ديده يك عادت متروك مى‌نگرند و آن را يك رسم خرافى و باقيمانده‌اى از دوران توحش مى پندارند، در حقيقت مى‌توان گفت امروز ما تقريبا «از همه ثمرات نيايش محروم مانده‌ايم. حال ببينيم علل اين محروميتها چيست؟ اولين علت آن اينست كه نيايش امروز بسيار به ندرت انجام مى شود. احساس عرفانى در ميان متمدنين در شرف نابودى است. مى‌توان گفت عده فرانسويهايى كه نيايش مى‌كنند از چهار يا پنج درصد مردم تجاوز نمى‌كند. ثانيا»، نيايش امروز غالبا «بى‌تأثير است. زيرا، بيشتر كسانى كه اهل عبادت هستند

[١] - امرسون يك شخصيت مذهبى اخلاقى در آمريكا است.