تعليم و تربيت از ديدگاه امام سجاد (ع) - لياقتدار، محمد جواد - الصفحة ٢٩
آنچه كه مخفى شده است) (سوره ٢٠، آيه ٧) و بدين وسيله حاجت را برآورده مىكند:
«فاذا ناديته سمع نداءك و اذناجيته علم نجواك.»
در فرازهاى فوق تفاوت ميان خداوند و مردم در اداى حاجت و مددرسانى به افراد نيازمند به وضوح تشريح شده است. در ادامه دلائل فوق، امام (ع) مىفرمايند با توجه به ويژگىهاى خداوند: «پس خواست خودرا به او مىرسانى، و راز دلت را پيش او آشكار مىسازى و از اندوههايت به او شكايت و درد دل مىكنى و از او چاره گرفتاريهايت را مىخواهى، و بر كارهايت كمك و يارى مىجويى، و از خزانههاى رحمتش آنچه را كه غير او بر بخشيدنش توانا نيست مىخواهى، از قبيل درازى زندگانيها و درستى بدنها و فراخى روزىها.
فافضيت اليه بحاجتك، وابثثته ذات نفسك، و شكوت اليه همومك، و استكشفته كروبك و استعنته علي امورك، و سالته من خزائن رحمته ما لايقدر علي اعطائه غيره: من زياده الاعمار و صحه الابدان و سعه الارزاق
.» ١٣- چون خداوند كليد گنجينههاى خود را در دست تو قرار داده و آن كليد همانا دعا است لذا چنين موجودى براى دعا اولىتر است:
«ثم جعل في يديك مفاتيح خزائنه بما اذن لك من مسئلته فمتي شئت استفتحت بالدعاء ابواب نعمته و استمطرت شآبيب رحمته.»
و هرگاه خواستى به سبب دعا درهاى نعمتش را بگشايى و پى در پى رسيدن بارانهاى رحمتش را درخواست نمايى.
فلا يقنطنك ابطاء اجابته، فان العطيه على قدر النيه. و ربما اخرت عنك الاجابه، ليكون ذلك اعظم لاجر السائل، و اجزل لعطاء الآمل، و