دارا بودند و بعضى از عرفاى خالص و علماى راستين نيز دارند). از طرفى اصولًا حس حقيقت جويى و حس تقدس و پرستش از غرايز فطرى انسان است و عبادت در واقع مى‌تواند اين غريزه را ارضاء نمايد. آفت اين روش همانا مسئله عجب و خودپسندى و از خود راضى شدن و به خود باليدن به خاطر اين عبادتهاست كه در اين صورت بايد گفت فرد مذكور به مقام عبوديت واقعى هنوز نرسيده چون در اين صورت آن فرد خدا را عبادت نكرده بلكه عبادت خود را و قهراً خود را تقديس كرده است و به قول آيه الله خامنه‌اى رهبر معظم جمهورى اسلامى روح توحيد نفى عبوديت غير خدا است (به كتاب توحيد، نفى عبوديت غير خدا، آيه الله سيدعلى خامنه‌اى رجوع شود) اگر انسان به مرحله‌اى رسيد كه بندگى هيچكس جز خدا را نپذيرفت آن وقت مى‌توان او را عبد واقعى خدا و موحد دانست. (در اينجا از بحث تفصيلى در باب عبادت، مراتب آن و احاديث جالب مربوط خوددارى مى‌شود).

لازم است والدين و مربيان در هر مؤسسه آموزشى اعم از خانه و مدرسه و دانشگاه كه باشند و نيز مديران و رهبران كشور به عنوان مربيان مردم نسبت به تربيت حس مذهبى متربيان خود از راه نيايش، دعا و عبادت اهميت دهند و هرگز تبليغات غربى و جهان باصطلاح متمدن آنها را اغفال نكند. مرحوم شهيد مطهرى توجه به عبادت را از عوامل اصيل و مهم و لازم تربيت اسلامى مى‌دانند. (مطهرى، مرتضى، تعليم و تربيت در اسلام، گفتار شانزدهم، ١٣٦٦)