فقدان نيايش در ميان ملتى برابر است با سقوط قطعى آن ملت. به هرحال مثل اينست كه هنگام نيايش خدا به انسان گوش مى دهد و به او جواب مى‌گويد. آثار نيايش واهى و خيالى نيست. نبايد احساس عرفانى را تا سطح اضطراب يك انسان در برابر خطرات و مجهولات جهان پايين آورد و نيز نبايد از نيايش به آسانى يك شربت مسكن، يك داروى ضد ترس، ترس از درد، بيمارى و مرگ تهيه كرد. پس معنى احساس عرفانى چيست؟ طبيعت كجا را در زندگى ما براى نيايش اختصاص مى دهد؟ به هرحال اين جايگاه بسيار قابل اهميت است.

تقريبا «در تمام ادوار، مردم غرب نيايش كرده‌اند. جامعه قديم اصولا» يك سازمان مذهبى بود. رومى‌ها همه جا معابد را برپا مى داشتند. اجداد قرون وسطاى ما سرزمين مسيحيت را با كليساهاى بزرگ و محرابهاى‌[١] گتيك‌[٢] مى‌پوشاندند. در زمان ما هنوز بر فراز هر دهكده‌اى ناقوسى برپا است. مهاجرانى كه از اروپا آمده‌اند نه تنها با دانشگاه‌ها و كارخانه‌ها بلكه به وسيله كليساها نيز در قاره جديد (آمريكا) تمدن غربى را برپا كرده اند.

[١] -Chapelle به معنى كليساى كوچك محراب

[٢]-Gothique يك نوع استيل ساختمانى منسوب به قبيله گت كه در قرون وسطى معمول بوده است.