بازگشت، بر تو عيب نگرفته است، در آنجا كه رسوايى سزاوار توست، رسوا نساخته، و براى بازگشت به خويش شرايط سنگينى مطرح نكرده است، در گناهان تو را به محاكمه نكشيده، و از رحمت خويش نااميدت نكرده، بلكه بازگشت تو را از گناهان نيكى شمرده است. هر گناه تو را يكى، و هر نيكى تو را ده به حساب آورده، و راه بازگشت و توبه را به روى تو گشوده است. هرگاه او را بخوانى، ندايت را مى‌شنود، و چون با او راز دل گويى راز تو را مى‌داند، پس حاجت خود را با او بگوى، و آنچه در دل دارى نزد او بازگوى، غم و اندوه خود را در پيشگاه او مطرح كن، تا غمهاى تو را برطرف كند و در مشكلات تو را يارى رساند. و از گنجينه‌هاى رحمت او چيزهايى را درخواست كن كه جز او كسى نمى‌تواند اعطا كند، مانند عمر بيشتر، تندرستى بدن، و گشايش در روزى. سپس خداوند كليدهاى گنجينه‌هاى خود را در دست تو قرار داده كه به تو اجازه دعا كردن داد، پس هرگاه اراده كردى مى توانى با دعا درهاى نعمت خدا را بگشايى، تا باران رحمت الهى بر تو ببارد.

در فرازهاى فوق از نامه امام على (ع) به فرزند خويش كه در واقع توصيه‌هايى است براى تمام انسانها و متربيان نظام تعليم و تربيت اسلامى مى‌باشد بر يك نكته اساسى تأكيدات زيبايى دارند. لازم است خوانندگان عزيز و دانشجويان ارجمند به اين نكته كه در فراز بيستم از دعاى مكارم الاخلاق (در ادامه كتاب خواهد آمد) با عنوان «توكل» آمده است دقت‌