چيز بندگان قائم به خداوند است لذا دعايشان را مستجاب مى‌كند. تنها شرط اجابت دعا كه در آيه مورد بحث آمده عبارت است از اينكه صاحب دعا در حقيقت و با صداقت خدا را بخواند. اين مطلب در آيه مذكور بدين‌گونه آمده است: «اجيب دعوه الداع اذا دعان». خلاصه آنكه، اگر دعاكننده حقيقتاً در مقام دعا برآيد و بر حسب علم فطرى و غريزى خودش خواستار شود و زبانش با دلش همراه و همگام باشد، خداوند كريم حتماً اجابت خواهد نمود. اين بدان معناست كه ركن اصلى «دعا» داشتن اخلاص و همراهى دل و زبان دعاكننده و تنها و تنها اميد داشتن به خداوند تبارك و تعالى است.

جايگاه دعا در احاديث‌

مؤلف تفسير الميزان در بيان اهميت توجه به خدا در دعا و درخواست تنها از او، حديثى را از پيامبر اكرم (ص) به نقل از امام صادق (ع) نقل مى‌كند. پيامبر (ص) اكرم در اين حديث مى‌فرمايد: «خداوند به يكى از پيغمبرانش چنين وحى كرد: به عزت و جلالم سوگند، هر كس به غير من اميدوار شود نااميدش خواهم كرد، و جامه خوارى و ذلت بين مردم بر او خواهم پوشاند و او را از فضل و گشايش خود به دور خواهم داشت. بنده من هنگام سختى چشم اميد و آرزو به ديگرى بدوزد در صورتى كه سختى‌ها به دست من است! و اميدوار به غير من شود در حالى كه منم بى‌