پيوستن به كسى كه از تو بريده و بخشيدن به كسى كه محرومت ساخته و گذشتن از كسى كه به تو ستم كرده است.» واقعاً چكيده تمام اخلاق اسلامى در حديث نبوى فوق مستتر است. گذشته از اين، حديث فوق تمام برداشتهاى قبلى ما را در رابطه با فراز هفتم از دعاى مكارم تأييد مى‌نمايد. پيامبر (ص) نيز اكيداً سفارش مى‌نمايند كه دوستان و آشنايانى كه از شما دورى مى‌كنند و يا شما را از مواهب و نعمتهايى محروم كرده‌اند و يا بر شما ظلم و ستم روا داشته‌اند با آنها برخوردهاى كريمانه و بزرگوارانه داشته باشيد. مسلماً منظور پيامبر (ص) برخورد با دشمنان اسلام و مسلمين نيست كه ملاطفت با آنها ضد آيات قرآن و ضد روش و سيره خود پيامبر (ص) است بلكه منظور پيامبر (ص) از كسانى كه قطع رحم كرده‌اند و يا باعث ظلم و محروميت ديگران شده‌اند، از خود مسلمين و مومنين بوده است.

كريستيان بوبن در كتاب معروف خود «رفيق اعلى» كه به فارسى نيز ترجمه و منتشر شده است (بوبن، كريستيان، رفيق اعلى، ١٣٧٥، مترجم پيروز سيار) از يكى از قديسان مسيحى نيايشى را نقل مى كند كه جالب توجه است. توجه به مضامين اين نيايش كه مايه فخر مسيحيان جهان شده است مى‌تواند شاهدى باشد بر عمق و ژرفاى مفاهيم مستتر در دعاى مكارم‌الاخلاق امام سجاد (ع) دعاى مذكور چنين است:

خداوندا، مرا وسيله صلح خويش قرار ده،

آنجا كه كين است، بادا كه عشق آورم،