تعليم و تربيت از ديدگاه امام سجاد (ع) - لياقتدار، محمد جواد - الصفحة ١٦٨
المحسنين» و كسانى كه خشم خود را مىخورند و از لغزش مردم مىگذرند و خداوند افراد احسانگر را دوست مىدارد. (قرآن كريم، سوره آل عمران، آيه ١٣٤) در واقع كسى كه كظم غيظ مىكند نوعى احسان و نيكى به طرف مقابل كرده است كه از احسانهاى مالى برتر است.
٣. اصلاح و وصل نه افساد و فصل: از صفات متقين و صالحين اين است كه نه تنها افساد نمىكنند بلكه اگر فساد و كدورتى را مشاهده كنند تلاش در رفع آن مىنمايند. مشابه همين عبارت را ما در خطبه همام از على (ع) مشاهده مىكنيم:
«يعفو من ظلمه و يعطي من حرمه و يصل من قطعه»
از كسى كه بر او ستم روا داشته (فرد متقى) مىگذرد و از كسى كه باعث محروميت او شده فرد متقى در عوض به او پاداش مىدهد و با قطع كننده رحم، ادامه معاشرت مىدهد (فيضالاسلام، علينقى، ترجمه و شرح نهج البلاغه، خطبه همام، ١٣٥١، ص ٦١٧). امام سجاد (ص) در فراز فوق از دعا از خداوند طلب توفيق در خاموش كردن آتش اختلاف و دشمنى ميان مردم و نزديك كردن قلوب و دلهاى آنها با يكديگر مىنمايد. انسان تربيت شده و هدايت شده هميشه سعى مىكند دلهاى مردم را به يكديگر نزديك كند. مگر ما از مدارس و دانشگاهها و نظام تعليم و تربيت در ساختن و پرورش محصل و دانشجو چه مىخواهيم؟ آيا غير از اين است كه انسان به مرحلهاى برسد كه به قدرى از طهارت روح و نفس برخوردار شود كه هم و غم او اصلاح كار مردم و الفت برقرار كردن ميان آنها باشد؟ قرآن كريم نيز همين دستور را به همه ما